Protestantse Gemeente in Assendelft

Een film over Jezus

2012-01-04T21:23:00.000+01:00

De volgende delen zijn te bekijken via YouTube.
Volg de link.

Om te beginnen...

2012-01-01T22:55:00.001+01:00

Nu mijn afscheid van de gemeente aanstaande is (en misschien al achter de rug als u dit leest), ga ik deze rubriek heel egocentrisch gebruiken door over mezelf te praten. Een ander soort terugblikken dan de eerdere terugblikken over dingen die in de gemeente voorgevallen zijn in die 18 jaar dat ik predikant in Assendelft was. Trouwens, terugblik
12 - verderop - gaat ook over mij: over hoe ik bij u begon.
Ik weet al een paar jaar dat ik zou weggaan uit Assendelft als mijn man 65 zou worden en met emeritaat zou gaan maar nu is het heus zover. Dat stemt zeer meditatief, ook over mijn eigen leven.
Ik word 12 januari 60.

Zestig, de klank van dat woord roept bij mij bepaalde beelden op. Ik zie bij het woord "zestig" vrouwen voor me die plechtig en zwaarlijvig en gehuld in veel zwarte rok zitten in een fauteuil of op een tuinbank. Dat beeld klopt helemaal niet met alle vrouwen van 60 (tot 95!) die ik in mijn leven ken, die zien er echt anders uit, 60 is tegenwoordig gewoon zoiets als de middelbare leeftijd. Zestigers sporten, rijden paard, fietsen 60 km per dag en staan op het voetbalveld bij de wedstrijden van hun kleinkinderen. Ze zitten in besturen en runnen hele bejaardenhuizen als vrijwilliger! Het zullen kinderherinneringen zijn die mij parten spelen, met die beelden. Of gewoon de foto's natuurlijk. De oma's. Ik zoek ze even op.

Hier "zit" (zie je wel, ze zitten altijd op foto's, dat geeft hen ook dat gezette en gezetene) mijn grootmoeder Anne in 1925, in de achtertuin van hun hotel "Heerenloogement" in Doetinchem, dat in de oorlog gebombardeerd is, met mijn 1 jarige moeder Joke. Grootmoeder Anne was hier helemaal nog geen 60, maar 41! Zij stierf op haar 50ste.

Deze foto toont haar met haar moeder in 1904, op de boerderij "de Winterpoel" in Drempt. Daar woonden zij in, bij familie die uit Bennekom kwam en die van het "knielen op een bed violen"- van -Jan-Siebelink -geloof waren. Kijk nou wat een oud vrouwtje, mijn betovergrootmoeder Maria Margaretha. Zij was daar 60! Maar zij had toen al 5 kinderen ten grave moeten dragen, mijn grootmoeder Anne was de enige die haar overbleef. Zij, en ook mijn moeder, hebben zich later "vrijzinnig" genoemd, uit protest tegen dat beknellende geloof van op die boerderij. Mijn grootmoeder ging naar de Lutherse kerk in Doetinchem. Mijn moeder en haar broer en zus zijn gedoopt in het kerkje van Drempt omdat de gemeente daar Vrijzinnig was en de Grote Kerk van Doetinchem te "zwaar".

Mijn opa Jan hertrouwde. Hier zit hij met mijn stiefgrootmoeder Bets met mij op schoot. Bets was daar 60. Zij ziet er eigenlijk redelijk vlot uit… best een dame.

En dit dan: links grootmoeder Tine van Tricht: zij is hier 60! Mijn vader Wim zit tussen zijn ouders in, op de boot naar hun geliefd Terschelling. Mijn oma ziet er goed uit, vind ik. Ondernemend.
Mijn vader trad toe tot de kerk toen hij 18 was. Hij volgde zijn leraar boekhouden op de Tropisch Landbouwschool in Deventer, die zich liet dopen in 1938 om met Christus een statement te maken tegen de dreiging van de tijd. Mijn vader liet zich ook dopen, in de Lebuinuskerk in Deventer. Hij verliet de Tropische Landbouwschool en ging theologie studeren in Utrecht, in de oorlog. Dat betekende reizen door het land om aan colleges te komen en tentamens te kunnen doen. Zijn ouders, gedreven socialisten, die de kerk "de achterdeur-uit" vonden, waren verbijsterd dat hij dominee wilde worden. "Wat moeten we dan tegen de kennissen zeggen?" schijnen ze te hebben uitgeroepen.

En hoe zag m'n moeder er dan uit toen ze 60 werd? Kijk, het is weer een zit foto. Mijn vader doet het altijd beter op foto's dan m'n moeder. Mijn moeder zei destijds van deze foto: hij staat er weer op "als een jonge god". Wat deed mijn moeder toen ze 60 was? Zij heeft conservatorium piano gedaan in Utrecht en gaf pianoles. Ze heeft later de cursus "theologie voor gemeenteleden" gedaan in Amsterdam en zat in het bestuur van de provinciale HVD: Hervormde Vrouwen Dienst. Die HVD had plaatselijke afdelingen in gemeentes: een mengeling van zorgtaken in de gemeente (bloemen voor zieken) en vormingswerk.
Zij heeft daar altijd veel aan beleefd. Verder heeft zij bijna haar leven lang (tot haar 80ste) pianoles gegeven en bejaardenkoren gedirigeerd.
Zij is altijd jeugdig gebleven in haar denken en optreden. Misschien gaat het met mij dan ook wel meevallen…

Mensen vragen regelmatig: wat ga je dan doen, als je gestopt bent als dominee in Assendelft?
Ik vind het eigenlijk nu nog wel lekker om daar niet zoveel antwoord op te hebben…
We gaan eerst twee weken naar Texel, waar de kinderen een weekend bij ons komen om onze verjaardagen te vieren. Een Landalpark met zwembad in de Cocksdorp.
Maar een voorstelling maak ik mij natuurlijk wel. Ik denk aan boekenkasten en cd rekken en laden met video's die nog op dvd moeten. Ik heb een doos vol met oude spullen uit de familie… brieven, foto's… Van alles opruimen… wat doe ik met al die preken? In ieder geval een beter systeem van opslaan bedenken… Al die mappen op de computer met foto's van Assendelft eens handzaam rubriceren zodat ik een archief kan nalaten aan de kerkenraad.
Ik zie regelmatig oproepen voor vrijwilligers in de plaatselijke musea… maar ik wil nog niet in roosters worden ingedeeld! De maandagavond bij het Haarlems Bach Ensemble is me net verplichting genoeg. En dan ook nog de cantorij in de Engelmunduskerk op woensdag. Druk, druk!
Ik word een beetje onrustig van al die mensen die roepen dat ze het zo druk hebben, juist de gepensioneerden. En die missen dan bovendien nog structuur in hun tijdsindeling.

Het zal gek zijn om consumptief lid van de gemeente te zijn in Velsen-Zuid. Voorgaan in een enkele dienst daar staat nog gepland, ook in Assendelft trouwens. Het lijkt me heerlijk om zomaar met Ben te kunnen bedenken dat we nu misschien wel naar… uhm… waar dan ook kunnen, met de tent.

En ik wil een zoektocht op touw zetten naar: St Lioba! Mijn afscheidscadeau! Zij is een nichtje van Bonifatius: één van de familieleden en vrienden die hij liet overkomen om hem in de lage landen te komen helpen en die hij hoog had om haar Bijbelkennis en wijsheid. Zij komt uit Wimbourne in Zuid Engeland, leidde een klooster in Duitsland en is begraven bij haar oom Bonifatius, in Fulda in Duitsland. Daar wil ik dus allemaal heen!

De St Lioba die ik van u ga krijgen staat te drogen in het atelier in het St Lioba klooster in Egmond. Dat duurt weken. Dan gaat ze de oven in. Dan kan ze nog knappen en dan moet zuster Emmanuele opnieuw beginnen. Dat zou erg zijn. Als ze gebakken is, mijn Lioba, dan wordt ze geglazuurd in rood en blauw. In tegenstelling tot dit beeld dat u zag in het november nummer van dit blad zal mijn Lioba geen neergeslagen blik hebben maar de ogen opheffen: de wereld in kijken.

Ik vind het prachtig om als herinnering aan u en aan de heilige schrift die ik heb mogen dienen het beeld van deze fiere jonge vrouw uit de 8ste eeuw te krijgen, die eigenlijk Truthgeba heette, maar als troetelnaam "Lioba" kreeg, wat "lief" betekent.
Mijn eigen naam betekent ook zoiets: "(God is) genadig".
Ik heb dat in mijn leven en in uw midden ondervonden. Het ga u goed lieve gemeente te Assendelft!
Moge God u genadig zijn en heb plezier in uw samen zijn!

ds Anne Helmers-van Tricht

Kerst 2011

2011-12-25T21:10:00.000+01:00

Het unieke van de Bijbel

2011-12-06T08:04:00.000+01:00

Om te beginnen...

2011-12-01T20:49:00.001+01:00

December, het is de maand van de feesten.
In mijn terugblik schrijf ik iets over het feesten (werkwoord) dat ik in onze gemeente (dat "onze" kan ik nog een maand zeggen) heb meegemaakt.

Net als Sintermaarten (11 november), is Sinterklaas (5 december) het feest van een heilige.
De heilige Sint Maarten uit de 4e eeuw, de heilige Sint Nicolaas uit de 3e eeuw, we zullen er niet vaak bij stilstaan dat ons spel van snoep en surprises en schoen zetten is geïnspireerd op mannen die het opnamen voor de arme, de wees, het kind…

Het heilige Christuskind, zijn komst vieren we in de diensten van advent.
Centraal staan mensen die voorbode zijn van Hem. De kinderen krijgen verhalen over sterke voorlopers van dit kind: Debora, de fabel van Jotam over "de bomenkoning", de geboorte van Simson, de engel Gabriël met zijn aankondiging aan Maria.
In de diensten die ik leid staat Johannes de Doper centraal.
Op kerstmorgen zullen we met hem mee vragen: "zijt Gij waarop de wereld wacht of wachten wij een ander" (gezang 53). Het is de vraag van Johannes als hij in de gevangenis zit waar hij, om zijn optreden en de ergernis die hij wekt, is beland. "Zijt Gij waarop de wereld wacht…?" Hij laat het aan Jezus vragen…

Jezus antwoordt: ‘Zeg tegen Johannes wat jullie horen en zien: blinden kunnen weer zien en verlamden weer lopen, mensen met huidvraat worden gereinigd en doven kunnen weer horen, doden worden opgewekt en aan armen wordt het goede nieuws bekendgemaakt.
Hij is degene over wie geschreven staat: “Let op, ik zend mijn bode voor je uit, hij zal een weg voor je banen.” Ik verzeker jullie: er is onder allen die uit een vrouw geboren zijn nooit iemand opgetreden die groter was dan Johannes de Doper; maar in het koninkrijk van de hemel is de kleinste nog groter dan hij". Wat zou dat betekenen?

Wie de goede vragen weet te stellen helpt om de weg te vinden.
Het zal gelden voor de kerkenraad en de beroepingscommissie die de eerste vragen moet gaan stellen aan kandidaten voor de functie van predikant in de protestantse gemeente Assendelft.
Wat heb je ons te zeggen? Wat denk je bij ons te komen doen?

Waar gaat het om in de gemeente van Christus? De kerkenraad beraadt zich over een nieuw beleidsplan. Dat opent in ieder geval weer met de mooie intentieverklaring, waar we het al jaren mee doen… we hebben maar één woord veranderd: "geheimenis" is
"geloof" geworden.

De intentieverklaring luidt:
Wij zijn gemeente van Christus en trachten dat gestalte te geven door op vierende en creatieve wijze:

een gastvrij thuis te zijn, plaats van respect en vertrouwen, hulp, solidariteit en ontmoeting;
al lerend uit de Schrift en ons bewust van de traditie, een weg te zoeken voor heden en toekomst;
onze maatschappelijke betrokkenheid en verantwoordelijkheid vorm te geven;
verbinding te zoeken met het geloof dat God niet laat varen het werk van Zijn handen.

Maar dan? Wat gaat de kerkenraad doen, zeggen? Wie zoekt zij daarbij als dienaar des Woords, om daarbij te komen helpen?
Ik heb de kerkenraadsvergaderingen altijd fijn gevonden, OK, soms werd het te laat, we vergaderden niet altijd even efficiënt, maar toch: een groep bondgenoten die zich samen inzetten met de talenten die ze hebben. Frappant is dat er nooit lange vacatures hebben bestaan. Soms kwamen mensen er na een paar jaar opnieuw in, dat zegt natuurlijk dat we een kleine gemeente zijn, maar ook dat men het graag doet. Boden van Christus die komt… dat zijn ze, straks met de nieuwe dominee.
Is hij of zij waarop de wereld wacht? Nee, maar wel zal hij of zij met de kerkenraad in deze gemeente bode zijn, in het spoor van Johannes de Doper: de weg banen voor de komst van het Kind.
En dat het Kind de Komende is in onze wereld, de Redder die we verwachten, dat staat!

Ik druk een foto af van één van de laatste vergaderingen die ik meemaakte. En ik wens op deze plaats voor de komende tijd deze groep toffe mensen van harte de steun van de gemeente en Gods zegen!

ds Anne Helmers-van Tricht

Om te beginnen...

2011-11-01T12:42:00.000+01:00

Genesis

Oud worden is het eindelijk vermogen
ver af te zijn van plannen en getallen
een eindelijke verheldering van ogen
voordat het donker van de nacht gaat vallen.

Het is een open gaan van vergezichten
een bijna van gehavendheid genezen
een aan de rand der tijdeloosheid wezen
of gij in de avond de zee ziet lichten.

Het is, allengs, een onomstotelijk weten
dat gij vernieuwd zult wezen en herschapen
wanneer men van u schrijven zal: "ontslapen"
wanneer uw naam op aarde is vergeten.

Ida Gerhardt

Om te beginnen...

2011-10-01T12:33:00.015+02:00

Eén van de grote zorgen van de christelijke gemeente is haar gebouwen! Nu valt de reparatie aan het orgel weer wat mee, de zorg voor de verwarming van de kerkzaal blijft…
Je bent als gemeente blij met je gebouw, zeker zo één als de onze die al 117 jaar bestaat, en staat op heel oude grond! Maar ook staat het kerkgebouw symbool voor wat je er met elkaar beleeft en belijdt.

Bij het zoeken naar gegevens voor mijn terugblikken trof ik onderstaand stukje dat ik in december 1996 schreef in dit blad, over de toren. Die was toen net gerestaureerd. Op de foto hieronder wordt de haan er weer opgehesen: je ziet Floor Wezel en Herman Kat.

De volgende foto is van 1994, toen we vierden dat de kerk 100 jaar bestond. Toen werd de toren gesierd met een rood/witte strik die per kraan werd aangebracht!

Op zondag 17 november 1996 hadden we 's middags in de kerk, dus om de restauratie te vieren, een "torenviering".
We lazen en zongen toen psalm 93. Mijn overdenking ging over het laatste vers:
"de heiligheid is uw huis tot sieraad, O Here, tot in lengte van dagen". Bij die psalm moet ik daar altijd nog aan denken: dat we de toren vierden! Ik schreef daarna in dit kerkblad:

Gedachten bij een toren.
Waar is een toren eigenlijk voor?
In de bijbel is het een gebruiksvoorwerp: een uitkijktoren, een wachttoren, een verde-digingswerk.
Als symbool staat het in de bijbel voor alles wat zich verheft en daarmee voor alles wat zichzelf macht verschaft om tegen mensen aan te wenden.

Genesis 11:4
"Welaan, laten wij ons een stad bouwen, met een toren waarvan de top tot de hemel reikt, en laten wij ons een naam maken…"

Jesaja 2:11b-17:
"De Here alleen is te dien dage verheven. Want er is een dag van de Here der heerscharen tegen al wat hoogmoedig is en trots, en tegen al wat zich verheft, opdat het vernederd worde; tegen alle trotse en hoge ceders van de Libanon en alle eiken van Basan, tegen alle trotse bergen en alle hoge heuvels, tegen elke hoge toren en elke steile muur…
de Heer alleen is te dien dage verheven".

De enige die hoog is, die als de Machtige geldt is God:

Spreuken 18:10
"de Naam des Heren is een sterke toren;
de rechtvaardige ijlt daarheen en is onaantastbaar"

Psalm 61:4
"Want Gij zijt mij een schuilplaats geweest
een sterke toren tegen de vijand".

Moge dit gebouw in het dorp staan voor het geloof dat er beleden is, al een dikke eeuw!

ds Anne Helmers-van Tricht

Om te beginnen...

2011-09-01T20:28:00.000+02:00

Er van weten, maar...
Er niet van weten, maar...

In dit kerkblad schrijf ik de 8ste "terugblik". Ditmaal over de kinderkerk/kinderneven-dienst. Ik heb nog een paar onderwerpen te gaan.
Waar ik geen "terugblik" over ga schrijven is over pastoraat: het doen van huisbezoeken. Dat zou te persoonlijk over mensen gaan, of over mezelf...
Wel heb ik twee dingen die ik leuk vind om op deze plaats aan u door te geven.
Het eerste is een stukje dat ik schreef over een huisbezoek toen ik een jaar in Assendelft was, in 1994. Het gaat over mensen die er van weten, maar...
Het tweede is een verhaaltje dat collega Betty Gras me gaf, uit een boekje waar ik de titel niet van weet. Het heet "meisje van vijf". Over: er niet van weten, maar...

Eerst het stukje dat ik schreef in 1994:

Overpeinzing
na mijn 70ste huisbezoek in de Hervormd-Gereformeerde gemeente Assendelft (1994)

Ietsje droevig rijd ik naar huis na het zoveelste kennismakingsbezoek, bij aardige mensen van wie de kerk niet meer zo hoeft. Nergens om hoor, best wel goede herinneringen, niks tegen de kerk, we willen er ook niet echt uit, dat nou ook weer niet.
Je bent er toch mee opgevoed.
Geen vragen, geen pijn en op het eerste gezicht geen openingen naar een nieuw contact.
Ik moet nog wel eens denken aan die woorden van Jezus tegen de apostelen in Lucas 9:
"en zijn er, die u niet willen ontvangen, gaat dan weg uit die stad en schudt het stof af van uw voeten tot een getuigenis tegen hen".
Ik wil helemaal geen getuigenis tegen hen, wat dat ook maar betekenen mag, en ze hebben me wèl ontvangen, alleraardigst en heel open ook nog, dus die regels zijn niet van toepassing.
Maar dat "stof van m'n voeten", dat spreekt me aan.
Dan denk ik bij mezelf: hup meid, in je autootje, lekker door het mooie polderland rijden; je hebt je best voorlopig even gedaan, je hebt ze uitgenodigd om mee te gaan doen, en anderen hebben dat voor jou ook al gedaan. Laat de Heer het verder zelf maar weten, wat Hij met die mensen wil. Hij wil vast wel wat met ze en wat precies dat hoef jij ook allemaal niet te weten! Gods voorzienigheid is oneindig veel groter dan jouw brave domineesijver.
"Omdat Gij het zijt, groter dan ons hart, die mij hebt gezien voor ik werd geboren"
(Huub Oosterhuis).

Dat lied gaan we trouwens zingen in mijn afscheidsdienst. Ik heb dat kennelijk altijd al mooi gevonden!

En dan nu het meisje van vijf.

Meisje van vijf
U kent ze wel, die meisjes van 5. Twee pittige staartjes die eigenwijs de wereld in priemen, stoere laarsjes onder een knalroze jas met een mondje dat niet stil staat en vooral veel vragen stelt…
Op weg naar de dierenwinkel trekt ze aan mijn mouw en wijst naar de hoge toren en ramen van de gotische kathedraal, de trots van onze stad. ‘Wat is dat voor een winkel?’ vraagt ze. ‘Dat is geen winkel, dat is een kerk.’ ‘Wat is een kerk?’
Ik aarzel. Wat zal ik haar antwoorden? Als ik zeg: de kerk is het huis van God, of daar woont God, zal ze zeker vragen: ‘Wie is dat, God?’ Maar als ik zeg: de kerk is een gebouw waar mensen samen komen om te bidden, dan zal ze zeker vragen: ‘wat is bidden?’ Als ik dan zeg: bidden is praten met God, dan zal ze mij ook vragen: ‘Wie is God?’
Daarom overweeg ik iets anders te zeggen. Iets in de trant van: daar komen mensen om te zingen en om naar de preek te luisteren. Maar dan zal ze vragen wat een preek is en moet ik het hebben over het woord van God en dan zal ze toch ook vragen: ‘Wie is God?’
Hoe leg je dat uit aan een meisje van 5, van wie de ouders geloof en kerk al lang de rug hebben toegekeerd. Ik pak haar hand en duw tegen de zware deur die op een kier staat.
We lopen zwijgend naar binnen, schuiven één van de banken in. Ze kijkt met grote ogen om zich heen. Stil zitten we daar.
Na een tijdje neem ik haar weer bij de hand en samen lopen we naar buiten.
Bij de deur vraagt ze zachtjes: ‘Wie woont daar?’
‘Daar woont God’ is mijn antwoord.
‘Dat dacht ik al’ zegt ze.

ds Anne Helmers-van Tricht

Concert

2011-07-04T19:28:00.000+02:00

Op zondag 10 juli geeft Paul Waerts een orgelconcert in de Protestantse kerk, Dorpsstraat 364 in Assendelft. Hij speelt muziek van Bach, Sweelinck, Boëllman en Zwart.

De zaal gaat open om 20.00 uur, aanvang 20.30 uur.
De toegang is gratis, er is een collecte bij de uitgang.

Tot ziens op 10 juli 2011

http://www.pg-assendelft.nl/concert/

Om te beginnen...

2011-07-01T12:04:00.000+02:00

Als u dit leest ben ik met vakantie, fietsende langs de waddeneilanden…
Op de dag dat we de fietstassen gingen inpakken in de garage, de zaterdag voor
Pinksteren, kwam het kerkblad "Opgang" van de Evangelisch-Lutherse Gemeente te Zaandam op de mat met dit gedicht…
Helemaal goed wat mij betreft om de maanden juli en augustus mee in te gaan!
Ik wens u allen, uit of thuis, een goede zomer!

Ik lag de lieve lange dag
tussen het bloeiend fluitekruid
er zweefde een liedje voor mij uit
nu hoort naar wat ik zingen mag

Wie nooit de lieve lange dag
bij 't spiegelklare water lag
zijn uur is kort, zijn vreugd heeft uit,
want nimmer zag hij wat ik zag
tussen het bloeiend fluitekruid

Wie naar het klare water gaat
hem zullen de ogen open gaan
want zeker zal hij hier verstaan
geknield tussen wat groeit en leeft
hoe God het schoonste zingen geeft
bij water, bloeiend kruid en riet
om niet!

Ida Gerhardt (1905-1997)

ds Anne Helmers-van Tricht

Om te beginnen...

2011-06-01T10:08:00.000+02:00

Deze maand is het Pinksteren: het feest van de Heilige Geest…
één van de gedaanten, verschijningsvormen, van God.

Wie is ook al weer de Heilige Geest?
De Heilige Geest is het gevoel van God.

Paulus zegt:
“De Geest helpt ons in onze zwakheid; wij weten immers niet wat we in ons gebed tegen God moeten zeggen, maar de Geest zelf pleit voor ons met woordloze zuchten."
Romeinen 8:26.

Paulus stelt ons hier een kant van God voor ogen, waar we misschien niet zo vaak bij stil staan: het is de gevoelige kant van God.
God heeft nog een gevoelige kant: Jezus, zijn zoon.
Wie aan mijn zoon komt, die komt aan Mij, zegt God.

Maar volgens Paulus zegt God ook: wat mijn Geest aantreft en aanraakt, dat komt bij Mij.
De Geest van God leeft onder ons en voelt wat wij allemaal voelen.
Daarom kan de Heilige Geest zuchten, pijn hebben, klagen, kwaad zijn, want Hij is bij ons en voelt wat wij voelen, voelt met ons mee.

De Heilige Geest wil dat de mooie schepping van God lukt, want God werkt daar voortdurend hard aan.
De Heilige Geest van God wordt razend van alle weerstand die Hij voelt tegen de Schepping van God. Dat mensen met pijn oud moeten worden, dat mensen ziek worden, dat gaat in tegen wat God bedoelt met mensen, en daarom windt de Heilige Geest zich daar erg over op: Hij pleit voor ons met woordloze zuchten.

Voor ons?
Zou ons gezucht dan het gezucht van de Heilige Geest zijn?
Dat meen ik Paulus te horen zeggen: dat onze hartenkreten deel hebben aan de hartenkreten van de Heilige Geest.

Wat wij uitroepen uit het diepst van ons hart: vreugde en verdriet, is een hartenkreet in ons van de Heilige Geest.
Maar dan gaat het natuurlijk niet alleen om de kreten van ons maar dan horen daarbij alle kreten van alle mensen.
De Heilige Geest helpt ons allemaal bij ons zuchten en klagen.
Hij komt ons gezucht te hulp en helpt ons om ons verlangen onder woorden te brengen.

Met zijn Geest maakt God contact met ons, hoe het ook met ons gesteld is, wat we ook te zeggen en te klagen, te hopen en te verlangen hebben, God stuurt zijn Heilige Geest onder ons om ons te helpen dat onder woorden te krijgen. Het is net of Paulus zegt: begin maar te luchten, begin maar te zuchten, dan heeft in jou de Geest een kans; want wat jij voelt, dat moet klinken, dat moet gehoord worden door andere mensen en door God.
De Heilige Geest kan jouw klacht en jouw verlangen inbrengen bij God.
Hij maakt contact. Waar contact is kan iets gebeuren: nieuwe dingen, nieuwe kansen op geluk, op liefde, op uitzicht.

Laten wij open staan voor de roep van de Geest van God in ons!

ds Anne Helmers-van Tricht

Stilte

2011-05-04T07:58:00.010+02:00

Stilte, door brood dat niet meer breekt.

Stilte, door huizen die niet meer kraken.

Stilte, doordat woorden het niet kunnen omschrijven.

Niemand praat.

Ik zwijg.

Een stilte voor onbekende gezichten.

Gezichten die zo anders zijn,

maar toch op elkaar lijken.

De stilte fluistert.

Weinig durven te luisteren,

naar wat het probeert te vertellen.

Niemand praat,

Ik zwijg,

maar zou willen schreeuwen.

Terwijl wij, met z’n allen,

de stilte gedenken.

Sienna Hernandez (15)

Om te beginnen...

2011-05-01T12:00:00.001+02:00

Nu ik als dominee in uw gemeente aan het "afhechten" en "onthechten" ben - ik hoop dat u het lezen van mijn "terugblikken" net zo leuk vind als ik het maken ervan - gaan er ook oude kerkbladstukjes door mijn handen... Soms kom ik iets leuks tegen....

In de zomer van 1997 (!!) was ik met dezelfde vraag bezig als in mijn studieverlof van vorig jaar: hoe raak je mensen met het evangelie als ze van huis uit daar niets mee hebben. Kennelijk is dat een vraag die ik me al die jaren steeds weer opnieuw heb gesteld, en die velen van u zich ook stellen, dat weet ik.

Ik sta nog geheel achter wat ik toen schreef!! Het is de trits: "dienen, vieren, leren" waar onze kerk het al heel lang mee doet en al ons gemeenteleven onder valt!
Volgens mij zijn er drie mogelijke "ingangen" om het mee te proberen bij mensen.
Wat werkt volgens u?

Optie één:
Iemand aan den lijve gerechtigheid en solidariteit doen ervaren; het voor hem of haar opnemen in een penibele situatie. De asielzoekster die ervaart dat mensen zich om haar heen scharen om haar uitzetting te voorkomen; de vrouw die in de war is en die iedere keer weer datzelfde gezicht aan haar bed ziet zitten, die geduldige, geen eisen stellende aanwezigheid; de AOW'er die zich geen raad weet met de formulieren van de gemeente, en die iemand bij zich krijgt die helpt invullen; die moeten wel iets voelen van waar solidariteit over gaat. Gedrag vertonen dus dat maakt dat mensen zeggen: als dat iemand van de kerk is dan moet de kerk wel deugen.

Optie twee:
Iemand aan den lijve liturgie doen ondervinden: meenemen in het spel van liederen en gebeden, ritueel en sfeer, zomaar, laten voelen hoe het gaat, in openheid en gastvrijheid; iets laten voelen van: dit is leuk en jij mag er ook bij. Dit werkt feilloos bij kinderen en bij allen die het kinderlijke in zich nog bereiken kunnen. Het gevolg daarvan kan zijn dat men daarna kan zeggen: ik snap er niks van in die kerk maar het voelt goed; er is daar iets te beleven.
(Het moeilijke van volwassenen is dat die zich niet zo gemakkelijk laten meenemen, en het is al gauw "gek"!)

Optie drie:
Verhalen vertellen uit de bijbel die ook over haar of zijn leven blijken te kunnen gaan; verhalen van bevrijding van onderdrukking en machten; van vergeving en verzoening; van liefde en trouw; van opstanding en nieuw begin. Of: vertellen wat je zelf aandrijft, waar voor jou hoop en verwachting over gaan; wat jou blij maakt. Valt niet mee hè? Dit zou wel eens de lastigste kunnen zijn. En de eerste de gemakkelijkste? Of juist niet, want ga er maar aan staan, zulke taken! Welke optie past het beste bij u?
Of: waarmee kunnen ze u, in uw minder gelovige momenten, het beste bereiken?

ds Anne Helmers-van Tricht

Goede vrijdag

2011-04-22T06:00:00.001+02:00

Om te beginnen...

2011-04-01T22:32:00.001+02:00

Nu ik dit schrijf zijn de sneeuwklokjes in mijn tuin bijna uitgebloeid... de lente is gekomen.

Het is de laatste keer dat ik als uw predikant de Stille week en Pasen met u ga vieren.
We zijn in de veertigdagentijd op weg naar Pasen. Als het Pasen is komen we met het bijbelverhaal weer in de tuin, net als op de 1e zondag van deze veertigdagentijd, waar het ging over de tuin uit gestuurd worden... en Jezus die de woestijn in geleid wordt. Als het Pasen is zijn de vrouwen in de tuin, een andere tuin...

In de kerkdiensten staat het thema ‘Ontmoeting’ centraal. Op de weg die Jezus gaat, vinden verschillende ontmoetingen plaats. We hoorden op de 1e zondag van de veertigdagentijd van de woestijn en de ontmoeting tussen Jezus en de duivel, op de 2e zondag: van de berg en de ontmoeting met Mozes en Elia, op de 3e zondag: van de bron en de ontmoeting met de Samaritaanse vrouw.

Op de zondagen in april zullen we horen van de ontmoeting met de blinde, de ontmoeting met de opgewekte Lazarus bij het graf, de ontmoeting met de mensen die Jezus binnenhalen in Jeruzalem en de ontmoeting van Maria en de ‘tuinman’ op Paasmorgen. Door al die ontmoetingen heen speelt de ontmoeting van mensen met God een verbindende rol.

De verhalen over de ontmoetingen vormen een doorgaande lijn naar Paasmorgen, waar uiteindelijk de ontmoeting met de levende Heer plaatsvindt. Die beslissende ontmoeting laat zien dat bij God het leven het laatste woord heeft.

Op de poster voorin de kerk wordt de figuur die Jezus ontmoet er elke zondag bij geplakt. We zingen elke zondag een couplet van het projectlied dat het verhaal van die zondag vertelt. Ook wordt elke zondag de bloemschikking gemaakt, bij de lezingen van de zondag, door Nelie Hijstek of Greet Loocks en door één van hen beiden toegelicht. Zij geven daarmee een mooie symbolische uitbeelding aan de betekenis van de zondag.

ds Anne Helmers-van Tricht

Om te beginnen...

2011-03-01T14:26:00.002+01:00

Zondag 13 maart is de veertigdagentijd begonnen, de wandeling naar Pasen, vol met ontmoetingen. In het veertigdagenproject staat het thema ‘Ontmoeting’ centraal.

Op de weg die Jezus gaat, vinden verschillende ontmoetingen plaats: in de woestijn de ontmoeting tussen Jezus en de duivel, op de berg de ontmoeting met Mozes en Elia, bij de bron de ontmoeting met de Samaritaanse vrouw, de ontmoeting met de blinde, de ontmoeting met de opgewekte Lazarus bij het graf, de ontmoeting met de mensen die Jezus binnenhalen in Jeruzalem en de ontmoeting van Maria en de ‘tuinman’ op Paasmorgen.

Door al die ontmoetingen heen speelt de ontmoeting van mensen met God een verbindende rol.
De verhalen over de ontmoetingen vormen een mooie doorgaande lijn naar Paasmorgen, waar uiteindelijk de ontmoeting met de levende Heer plaatsvindt. Die beslissende ontmoeting laat zien dat bij God het leven het laatste woord heeft.

Het thema van elke zondag wordt bepaald door de plaats waar de ontmoeting zich
afspeelt:

Eerste zondag   In de woestijn
Tweede zondag Op de berg
Derde zondag   Bij de bron
Vierde zondag   In het voorbijgaan
Vijfde zondag Bij het graf
Zesde zondag Bij de stad
Pasen In de tuin

De projectverbeelding wordt gevormd door een grote poster van een landschap.
Op de poster zijn de plekken te zien waar de ontmoetingen uit de verhalen zich zullen gaan afspelen. Elke week wordt een kleine illustratie toegevoegd, waarop een ontmoeting te zien is.

Om te beginnen...

2011-01-01T13:39:00.010+01:00

Voor het nieuwe jaar: vrede en alle goeds!

Ordelijk

Mijn kast is opgeruimd
en nu nog even -
dat had ik steeds verzuimd -
mijn leven.

Ik bind mijn kinderangsten
tezamen met een strik.
Ze kijken naar mijn handen
met een vergeelde blik.

En wat ligt daar, in godsnaam...
een kluwentje oud zeer.
Ik trek er even aan:
't is niet elastisch meer.

Een paar el oud geloof,
dat wind ik om een klos
voor 't sterfbed - stel je voor
dat lag daar zomaar los.

En hier ligt mijn Vertrouwen
dat alles Goed zal komen
- vast wel - ik dacht dat Stientje
dat al had meegenomen.

Dit werk is gauw gebeurd
en 't is niet eens meer treurig:
gordijntjes voor de kast
en het is zo keurig!

Nu enkel nog mijn heimwee
en mijn gevoel voor jou
daar zijn geen laatjes voor
de wereld is te nauw.

‘tot hier toe’ Annie M.G. Schmidt

Levensboek
Als je terugblikt op je leven, zoals in dit gedicht van Annie Schmidt, wat vindt je dan wel niet allemaal! In de kastjes en laatjes van je geheugen, dingen waar je nooit meer aan dacht... mooi en lelijk, dierbaar en naar. Sommige dingen moeten maar gewoon weg...

Sommige dingen zijn erg leuk om aan terug te denken en sommige dingen zijn leuk om aan anderen te vertellen.

We willen in de komende maanden een paar ochtenden aanbieden om te werken aan een levensboek. Een levensboek is een boek dat je zelf samenstelt, zo eenvoudig of zo uitvoerig als je zelf wilt!

Elke bijeenkomst leggen we een vraag in het midden waarover u in alle rust even kunt nadenken en iets over kunt opschrijven. Dat doet u voor uzelf: als bezinning op (dat aspect van) uw eigen leven.

Dan kijken we wat er te delen valt! En thuis kunt u uw levensboek verder invullen en eventueel voorzien van plaatjes, foto's, etc.

We denken aan deelnemers vanaf 70 jaar. De bijeenkomsten zijn in de kerk van 10.00 - 12.30 uur, om te beginnen op 27 januari, 11 februari, 4 maart en 17 maart.

Jeanne Hamers en Anne Helmers

Om te beginnen...

2010-12-01T15:23:00.000+01:00

En Maria bewaarde al deze dingen in haar hart!...
Welke dingen? Groote, te groote dingen voor een klein wijd menschenhart. Alle dingen die door den ouden Simeon aan haar waren aangekondigd - de onbegrijpelijke zaligheid - en de onpeilbare smart. Alle deze dingen bewaarde Maria, de moeder, in haar hart. Niet alleen hoe wij zijn, wat wij doen, wat wij kunnen en nalaten teekent ons als mensch. Het mag alles een uiting zijn van onze innerlijke kern, toch leeren wij een mensch daardoor alleen niet kennen in zijn diepte. Eerst als wij ’t onbepaalde ruime vertrouwen van een vriend hebben ontvangen, dan eerst lezen we in zijn hart en zien: wat deze mensch heeft bewaard, welke schatten hij heeft beschermd tegen rust en roest en verderf van vergetelheid. Bewaren. Er gaat een stormwind door
’t menschenleven van telkens nieuw ervaren, nieuw gebeuren, nieuw beleven. Het oude neemt die storm zoo gemakkelijk mee en zwiept
onze zielekameren schoon... en leeg maakt hij ze. Bewaren deed Maria al deze dingen in haar hart. Ze sloot ze weg voor het oog van de
wereld, maar ze leefde er mee. In de zalige uren van moedertrots was daar de heiligende ernst van het aangezegde lijden... en ze zalfden haar met olie. Met de olie van de Goddelijke rust, dat het alles, alles in Zijn Hand was.

Uit het geloofsdagboek van mijn grootmoeder Anne Boogman-Willemsen (1884-1934).
Zij was het enige kind van de zes, die niet als kind al stierf.
Ze zal veel weet gehad hebben van het lijden van een moeder.
Ze stierf zelf ook al op haar 50ste, mijn moeder was toen 10.
Toch is zij mijn moeders geloofsopvoeder geweest, en mijn moeder, de mijne.

ds Anne Helmers-van Tricht

Bazar 2010

2010-11-21T21:24:00.003+01:00

Op 12 november hielden we weer onze jaarlijkse Bazar. Het Rad van Avontuur draaide vele keren en keerde mooie prijzen uit. In het bazarcafé waren allerlei dranken met zelfgemaakt gebak en slaatjes verkrijgbaar. Ballengooien en luchtbuksschieten was uiteraard ook mogelijk.

En als grote finale natuurlijk de trekking van de grote loterij.

Van deze grandiose avond zijn weer foto's gemaakt. Die zijn hier te bekijken.

De webmaster

Om te beginnen...

2010-11-01T16:16:00.001+01:00

Om te beginnen…

Het openingsstukje van dit kerkblad heet altijd ‘om te beginnen…’

We begonnen dit kerkenwerkseizoen met een Thomasviering op de startzondag, op
26 september jongstleden. We hebben op allerlei manieren stilgestaan bij ‘beginnen’.

Beginnen doen we in de komende maand met de adventstijd, dan tellen we weer de zondagen naar kerst, het feest van Gods begin onder ons. Met de profeet Micha zullen we proberen te zien… Hij zal ons alle zondagen van advent begeleiden. Ook dan zullen onze zintuigen van belang zijn, als ook in de Thomasviering, waar zien en meemaken de manieren zijn die we zoeken om het heil te zien!

Hier volgen enkele impressies van de Thomasviering.

Kleien in de kerk
Bij binnenkomst voor de startzondag op 26 september stonden alle stoelen in een kring. Dat is op zich niet zo bijzonder want dat hebben we wel vaker. Maar je weet dat er iets speciaals staat te gebeuren. En dat was het! Van heel jong tot (heel) oud zaten we door elkaar in de kerk en aanvankelijk startten we met een ‘gewone’ dienst; mededelingen, zingen, bidden, lezen, enzovoort.

Zo rond 10.30 uur begon het: de ‘heilige chaos’. We verspreidden ons over allerlei ‘werkgroepjes’ en konden wat zeggen, schrijven, zingen, maken rond het thema ‘een nieuw begin’. Dit is de essentie van de Thomasviering. De ongelovige Thomas die wilde ervaren, wilde vastpakken, wilde voelen om te kunnen geloven. Heel herkenbaar voor mij persoonlijk.
Wessel wilde kleien (mams dus ook). Onder de bezielende leiding van Koos Plekker kwamen we tot prachtige werkjes. Een oog, want een begin moet je kunnen zien. Een boerderij als plek waar het allemaal begon en een wiegje (spreekt voor zich, lijkt me). Wessel maakte een krokodil en een wipje. Hij kon alleen nog niet uitleggen wat dat te maken heeft met een nieuw begin. Dat zij hem vergeven.

In de andere werkgroepjes was men bezig met bloemen, of een soort muurkrant waarop je allerlei dingen kon schrijven. Je kon wat mediteren als je wilde, wat mij persoonlijk nogal lastig leek omdat er in een ander groepje werd gezongen. Dat klonk heel mooi overigens, waarvoor alsnog mijn complimenten.

Voor mij was het de eerste keer dat ik met een Thomasviering meedeed en mij beviel het goed. Het is leuk om iets te maken op basis van een thema. Maar wat ik eigenlijk nog fijner vond is het feit dat je met elkaar bezig bent. Dat schept, binnen je werkgroepje, toch een soort van speciale band omdat je aan elkaar vertelt wat je maakt en vooral waarom je iets maakt. Tenminste, zo heb ik dat ervaren en dat was heel bijzonder. En voor herhaling vatbaar, wat mij betreft. Organisatoren van deze dag, dank voor jullie vele werk!

Jeannette Hamers

Op de ‘muurkrant’ stond
In het begin schiep God de hemel en de aarde… (Genesis 1:1)

Daar kwamen de volgende opmerkingen bij:
1. Gelukkig ook het licht en het donker
2. En God is bij je, bij elke stap… die je neemt!
3. Dat betekent vaste grond onder de voeten!
4. Soms zou ik ook wel gedragen willen worden…
5. Juist daar waar jij het het zwaarst had heb IK je gedragen!!!
6. Hij begon, ik niet!
7. Fundament
8. Zon
9. Piketpaaltjes uitgezet.
10. … en dat was het begin van een prachtige wereld, vol liefde, warmte en hoop.
Daar moeten we dankbaar voor zijn.
Ik ben er dankbaar voor. Dank U!

De Thomasviering/startzondag
De startzondag is meestal wel goed bezocht en nu in combinatie met de Thomasviering was de kerk ook weer aardig gevuld. Er zijn altijd mensen van wie het niet hoeft en helaas zijn er ook mensen tijdens de heilige chaos naar huis gegaan, maar het merendeel vond de dienst geslaagd! Er was van alles te doen: even een goed gesprek, aan de tafel bij Ellen, of mediteren bij Emmy. Veel mensen zingen graag, dus bij de piano was het druk… er is met klei van alles gemaakt, gekleurd, het doopboek is uitvoerig bekeken en bewonderd en je kon ook een tekst schrijven in reactie op een stelling van de Bijbel, alsof je met GOD een soort chat/gesprek hebt. Bijna iedereen heeft ook een bloemstukje gemaakt, maar de betekenis van de bloemen was eigenlijk het mooiste! Groen als basis, in dit geval onze kerkgemeenschap. Witte bloemen voor de verschillende mensen en de diverse menselijke eigenschappen die ieder heeft. Rode bloemen voor de liefde, voor Gods liefde, die ons allen verbindt! Greet en Nelie bedankt! Ik kijk zoals altijd weer uit naar de volgende startzondag en de volgende Thomasviering.
Ik wens jullie alle goeds,

Debby Rigter

ds Anne Helmers-van Tricht

Foto's startzondag 2010

2010-10-16T17:56:00.000+02:00

De startzondag op 26 september was weer een Thomasviering, een viering waarin alle zintuigen aan bod komen, omdat we allemaal gelovigen zijn zoals de apostel Thomas, die iets wil zien en voelen (Johannes 20:19-29). Een dienst dus met in plaats van een preek de mogelijkheid om activiteiten te ontplooien rondom een thema.

Natuurlijk zijn er foto's gemaakt in de dienst. Volg deze link en u kunt ze aanschouwen.

Om te beginnen...

2010-10-01T17:31:00.001+02:00

Als het goed is hebt u in de afgelopen twee weken een uitnodiging ontvangen voor een wijkbijeenkomst. Dat heet in kerkelijke taal groot-huisbezoek.
Het betekent dat u met mensen uit uw wijk bij elkaar komt, hetzij thuis bij de ouderling, hetzij in de kerk. Dit jaar hebben deze bijeenkomsten als thema: Wat betekent God
voor u? Thuis? In de kerk? Ergens anders?
Het zijn duidelijke maar ook heel confronterende vragen.
In het algemeen vinden we het moeilijk om over ons persoonlijk geloof te praten. Als je het al wil vertellen dan klinkt het vaak zo overdreven. Je hebt het gevoel dat anderen je niet begrijpen, ook al omdat je de goede woorden niet kunt vinden. Je gevoel en je woorden passen niet bij elkaar en dat voelt ongemakkelijk. Soms erger je je aan mensen die met een vlotte babbel overal een vroom antwoord op hebben, terwijl jij met zoveel vragen zit.

Tegelijkertijd zijn die vragen ook een uitdaging om te verwoorden wat je raakt, waar je je over verwondert, waar je kwaad over bent als het gaat over je verhouding met en tot God.
Je kunt je niet verschuilen achter algemeenheden, je moet iets over jezelf zeggen in samenhang met bovenstaande vragen. Je voelt schroom en verlegenheid vooral in een gezelschap dat je niet zo goed kent. Dan blijf je liever wat op de vlakte, ook al weet je dat die ander ook deel uitmaakt van de kerkelijke gemeente in Assendelft, die weer deel uit maakt van een groter geheel. Overal ter wereld komen mensen bij elkaar als gemeente en gelukkig lijken ze op elkaar, terwijl ze toch ook heel verschillend zijn.
Ik ben ervan overtuigd dat we mooie en ontroerende verhalen kunnen horen en vertellen, verhalen van mensen met God.
Als leden van de gemeente van Assendelft kunnen we elkaar steunen. Misschien klinkt in de voorzichtige zinnen van de ander uw eigen stem mee of zijn het juist uw woorden die de ander laat opademen.
Gemeenteopbouw heet dat dan in kerkelijke taal, maar het betekent gewoon dat je je voor elkaar verantwoordelijk voelt en samen met die anderen een gemeente van de Heer wilt zijn.
Gemeente zijn kun je gestalte geven als je elkaar ontmoet en natuurlijk niet alleen tijdens het groot-huisbezoek. Iedere zondag kunnen we elkaar ontmoeten en het zou fijn zijn als we elkaar wat vaker zouden zien. Het was afgelopen zomer maar een klein groepje dat elke zondag bij elkaar kwam. Natuurlijk heeft dat te maken met vakantie en allerlei andere verplichtingen, maar we hebben elkaar nodig om samen kerk te zijn in Assendelft, in een wereld waarin de kerk, de gemeente naar de achtergrond zijn verdwenen. Maar we zijn er wel! Klein zijn of worden, zonder macht: zo is de kerk ook begonnen!
Maar dan heb je elkaar wel degelijk nodig, en iets van wat je bezielt met elkaar delen, zorgt ervoor dat je het volhoudt. Als je elkaar durft aan te kijken kunnen cirkels van saamhorigheid, begrip en vriendschap gebouwd worden. Persoonlijk contact maakt dat vreemden broers en zussen worden van elkaar.
Als je open staat voor een ander doet het er niet toe naar welke kant je kijkt.

Jeanne Hamers - van der Werff

Om te beginnen

2010-09-01T23:33:00.001+02:00

Bij de spullen van mijn ouders, toen we die uitzochten na hun overlijden, vond ik een boekje met meditaties voor elke dag. Dat boekje heeft toebehoord aan mijn grootmoeder Anne, naar wie ik heet. Zij stierf al in 1934, toen mijn moeder nog maar 10 jaar was.
In haar laatste jaren heeft mijn moeder daar elke dag uit gelezen, hardop voor mijn
vader, bij het ontbijt. De teksten zijn wat men "vrijzinnig" noemt, een woord dat wat uit de mode is geraakt, maar dat stond voor de stroming in de Hervormde Kerk die tegenover "rechtzinnig" stond. Vrijzinnig is zeker niet "lichter" dan rechtzinnig, maar heel serieus door het sterke accent op verantwoordelijkheid en goed handelen.
Onderstaand tekstje komt uit dit oude boekje van mijn grootmoeder. Ik laat de oude spelling intact.

Weest niet bezorgd
Bergrede

Hierom: omdat alle dingen gewild zijn door den Geest
en hierdoor worden geleid en gebracht tot een einde,
dat zeker aller vragen en aller verwarring oplossing zal
moeten zijn.
Dit is "niet bezorgd zijn":
niet klein en slap te zeuren te tobben
maar reeds in beginsel,
achter duisternis en verwarring,
den Berg van Licht zien verrijzen.
God zendt ons, als onze verzoeker, de bedwelming der
levensdingen en wij zijn gedwongen tegen de dingen op
te loopen in plaats van er doorheen te kunnen zien...
En nooit vindt de weg,
wie zoo weifelend van richting, zoo onzeker van doel,
zoo niet-sterk van verlangen,
zich lààt loopen... en niet bewust gààt.
O, te vertrouwen tegen alle tijdelijke, bezwarende bekommernis
in; niet te verstaan,
maar in zich te dragen dat glanzend zieleweten, die Wijsheid,
die Licht ziet waar 't anderen duister schijnt.
Niet bezorgd te zijn, in eigen leven!
Dat is geloof!

Tony de Ridder in "Wijd uw dag", 1928

ds Anne Helmers-van Tricht

Nog wat nagekomen foto's.

2010-05-08T22:29:00.000+02:00

Enige tijd geleden is de kerkzaal decor geweest van een zogenaamde Thomasviering. Tijdens deze bijzondere viering zijn er vele foto's gemaakt. U kunt ze hier bekijken: Thomasviering

Verder heeft een delegatie van de kerk op 31 maart de nieuwe paaskaars opgehaald bij de Abdij in Egmond. Een fotoverslag is hier te zien: Abdij van Egmond

2010-05-04T15:00:00.002+02:00

De druppel glijdt
van de koude grijze steen
in een holte die
niet gevuld kan worden
verdriet is niet genoeg

Waar ooit de bommen vielen
zal nu de stilte spreken
de jaren voorbij
naar boven halen

Vandaag zullen de doden leven
laten wij luisteren
naar hun gezang
laat de leegte
galmen

Luc Stefelmans (16)
Winnaar van dichtwedstrijd "Dichter bij 4 mei"
Bron: www.4en5mei.nl

Over de heg

2010-05-01T22:33:00.001+02:00

Een initiatief van een nieuw lid van de Raad van Kerken, Kok Klever, pastor in Heemskerkse tehuizen, die de taak van de pr op zich heeft genomen voor de Raad van Kerken.

Hij heeft een nieuwe website geopend om de communicatie tussen onze kerken over gezamenlijke en openbare activiteiten te verbeteren. U vindt deze op: www.overdeheg.come2me.nl. Middels deze site houden we onze parochianen/gemeenteleden op de hoogte van wat er speelt.

De website komt tegemoet aan twee problemen:

- veel kerkbladen zitten krap in de ruimte om alle aankondigingen van elkaar op te nemen. Men kan dan een korte aankondiging opnemen en in het kerkblad voor meer info verwijzen naar de website van overdeheg.

-soms komt informatie pas laat beschikbaar. Deze komt dan wel op de website, maar niet meer op tijd in het kerkblad. Ook daarvoor biedt de site een uitkomst, mits er voldoende naar verwezen wordt.

De inhoud van de site is nog voorlopig, uiteraard zijn suggesties en correcties van harte welkom.

Met vriendelijke groeten,
Kok Klever

Om te beginnen...

2010-05-01T22:19:00.005+02:00

Een beetje onthand en ontheemd zijn we, nu onze predikant op studieverlof is en aansluitend daarop met vakantie gaat. Elke predikant heeft recht op 3 maanden studieverlof per 5 jaar en dat mag in één keer opgenomen, dan wel over twee jaren verdeeld worden. Anne heeft voor de laatste variant gekozen, maar in de week voorafgaande aan Pinksteren, Pinksteren en de week na Pinksteren is ze wel aanwezig, om vervolgens weer te verdwijnen tot half juni. Natuurlijk hopen we dat het voor haar een fijne en ontspannen tijd zal zijn en we horen graag iets over haar ervaringen met mensen en gemeenten uit de begintijd van het Christendom, onze voorvaders en moeders.

We vierden Pasen en gaan op weg naar Pinksteren, maar voor mensen buiten de kerk maakt dat niet zoveel uit. Die hopen, overigens net als wij op zonnige, fijne en ontspannen dagen en daar is natuurlijk niets mis mee.

Nu is er verschil tussen hoop en hoop. Hoop en verwachting, kenmerken van de vieringen van Pasen en Pinksteren. Hoop dat vieren we met Pasen, er is toekomst omdat er een leeg graf is. We hopen dat dit lege graf symbolisch is voor alle graven van de hele wereld. ‘Hij is hier niet, want hij is opgestaan’. Daar kun je als mens niet bij, dat moet je ervaren en daarbij helpt de Geest. Daar gaat Pinksteren over, het hopen op verandering, vernieuwing vanuit de verwachting dat God alles nieuw zal maken. Verwachting en hoop. Ze schurken een beetje tegen elkaar aan, maar verwachting is, naar mijn gevoel, hoop die je koestert op basis van gegevens of bijna-feiten. In verwachting zijn van een baby geeft wel aan dat een kind krijgen niet vanzelfsprekend is, maar aan de andere kant kun je bijna tot op de dag uitrekenen wanneer ‘het’ komt. Verwachting stoelt ergens op: ‘ik verwacht (ik hoop) volgend jaar mijn diploma te halen en dan’’

De weersverwachting is daar een voorbeeld van. Op basis van hogedrukgebieden, oceaanstroming, koude aanvoer van lucht etc., kun je wel hopen dat het weer anders wordt dan voorspeld, maar eigenlijk is dat niet reëel; we hopen dat het meevalt, in ieder geval in onze eigen omgeving.

Een mens heeft hoop nodig om het leven het hoofd te bieden. Hopen doe je soms tegen beter weten in! Je kunt tegen alle verwachting in blijven hopen, je kunt je zelfs wanhopig aan de hoop vastklampen. Hopen doe je meestal op iets of iemand, maar zelfs als je het zicht daarop hebt verloren, kun je tot je eigen verwondering toch blijven hopen. Hoop houdt, alhoewel het soms geen been heeft om op te staan, een mens op de been.

Maar hoop kan ook gaan over twijfel, niet zeker weten of het wel goed komt, angst voor het onbekende.

Hoop is voor de dwazen, zegt het spreekwoord en toch kunnen we het niet laten!
Ik denk dat hoop een geheim in zich bergt; hoop wordt gekoesterd. Als we de hoop niet koesteren, ontglipt ze ons, vervliegt ze en wordt alles zo plat als een dubbeltje.

Hoop doet leven!

Hoop heeft betrekking op iets nieuws en daarom kom je hoop in allerlei vormen en beelden tegen.

Vanuit Pasen stel ik mijn diepste hoop op de vernieuwing van mensen en koester ik de hoop dat ikzelf ook vernieuwbaar ben, dat een mens nieuw kan worden, opstaan en op weg kan gaan met een nieuw hart en een nieuwe ziel.

Judith Herzberg schreef :

In de hoop in de hoop
In de hoop dat
In de hoop in de hoop
In de hoop dat
In de hoop dat jullie je
In de hoop dat jullie je
In de hoop in de hoop
In de hoop dat jullie je
dat jullie je nooit
dat jullie voorgoed bedoel ik
in de hoop dat jullie voorgoed
voorgoed in de hoop
in de hoop in de hoop in de hoop
in de hoop dat
in de hoop

Jeanne Hamers – van der Werff
(geschreven n.a.v. De nacht van de hoop , Den Haag 3 april 2010)

Om te beginnen...

2010-04-01T19:23:00.001+02:00

Als u dit leest is de Thomasviering geweest... de anders-dan-anders-viering die zijn naam ontleent aan de apostel Thomas!

Nu ik dit schrijf heb ik net de liturgie daarvan binnen... en moet die viering nog komen, dus ik weet nog niet hoe het is geweest, 21 maart jl.!

Misschien was het wel helemaal niks en roept u allemaal: niet meer doen?
Misschien zegt u wel: graag volgend jaar weer?

Johannes 20:19-31, het staat op het rooster voor Pinksteren, dat is voor mij de eerstvolgende dienst, na mijn studieverlof. Ik heb nog nooit met Pinksteren over Thomas gepreekt, misschien nu maar eens doen dan...
Ons praktische, lichamelijke, huishoudelijke, instinctmatige... nou ja noem maar op.... Thomasserige geloof in aanraking met de Heilige Geest? De vrije en liefdevolle warme wind van God die ons aanblaast tot beweging en creativiteit...

"Thomas, wat we nou hebben meegemaakt: Jezus was hier!"
Het is op de avond van Pasen. Er is die dag zo veel gebeurd, die vrouwen met dat vreemde bericht: Jezus is opgestaan!
Wat onwaarschijnlijk toch allemaal...
Opstanding uit de dood?
De dood maakt alleen maar verdrietig, want daar houdt het voor ons op.
Er zijn grenzen aan wat wij geloven kunnen en daar is niks mis mee. Want we gaan af
op wat we zien en horen en voelen: dat zijn onze graadmeters van wat waar is: onze zintuigen.
Wij geloven pas iets als we het zien. Dat is heel gewoon en ook heel verstandig, want voor je het weet tuin je ergens in. We hebben onze zintuigen niet voor niets van onze Schepper gekregen!

Thomas is dus voor ons een volstrekt geloofwaardige figuur.
Gemakkelijker te volgen misschien wel dan Jezus... opeens in de kamer staan bij de discipelen??
Dat Thomas dat niet gelooft voor hij het ziet, dat kunnen wij helemaal meemaken.
Is die man vreselijk ongelovig? Wel nee, die man is gewoon realistisch, net als wij.

"Goed dan Thomas", zegt Jezus, "Ik laat me aan je zien. Kijk maar, voel maar. Hier heb je me."
Jezus heeft er alles voor over om ons tot geloof te brengen. Hij is als wij en geeft zich aan ons, aan onze zintuigen. Hij laat zich zien en voelen. Dat mogen we horen in het verhaal over Thomas. Merkten we er iets van in de "Thomas" viering?

Zo zichtbaar en tastbaar zijn wij aan elkaar gegeven... zingend, mopperend, kordaat, geeuwend, huilend, teleurgesteld, lachend... verhalen vertellend... achter de koffietafel… zo concreet als een mens maar is. Het is alsof Jezus het voordoet: bij Thomas, en dan aan ons allemaal, door zich te laten aanraken: hier heb je elkaar, kijk maar, voel maar, neem waar hoe het met de ander gesteld is.

Voorzichtig, eerbiedig, respectvol... met aandacht...
We willen iets zien en beleven en zie daar: de ander in al zijn en haar facetten... de ander, beeld en gelijkenis van God... die iets te maken heeft met de Ander: God zelf. Dicht bij elkaar? En ergens daartussen... de Heilige Geest die nieuw maakt, en
mogelijk...

ds Anne Helmers-van Tricht

De bijbel die niemand miste

2010-03-22T21:23:00.000+01:00

Al zolang ik mij kan herinneren ligt de grote in leer gebonden kanselbijbel met koperen sloten en voorzien van het opschrift ‘NED. HERV. GEMEENTE ASSENDELFT’ op de lessenaar op de liturgische tafel. Voorheen, toen we nog een echte preekstoel hadden, (een zogenoemde ‘houten broek’) met een voetplateau dat in hoogte verstelbaar was, lag hij inderdaad op de kansel. Een liturgische tafel was toen nog niet aanwezig.

Het probleem was dat iedere voorganger zijn papieren neerlegde op die opengeslagen kanselbijbel in Gotisch schrift. Dat had tot gevolg dat een aantal pagina’s uit het bijbelboek Jesaja tamelijk beschadigd zijn, omdat dat bijbelboek zich ongeveer in het midden van de bijbel bevindt. Nu ligt de bijbel open bij de Psalmen, maar een dun perspex plaatje zou natuurlijk een einde maken aan de eventuele beschadigingen. Tot nu toe is dat er niet van gekomen en het zag ernaar uit dat dit ook niet meer nodig was.

In de nacht van 9 op 10 januari 2010 is er ingebroken in de kerk. De deur van het opbaarcentrum is geforceerd door het inslaan van een raam. Zondagochtend vroeg, voor de aanvang van de dienst werd dat opgemerkt en snel werden de glasscherven opgeruimd en gekeken of er spullen ontvreemd waren. Het was niet helemaal duidelijk of men binnen was gekomen en daadwerkelijk iets heeft gezocht, dan wel gevonden, maar in ieder geval werd er aangifte gedaan bij de politie. Regelmatig zijn de ramen doelwit van acties van mensen die vermoedelijk in ‘Koppie’ teveel drinken en dan op zoek gaan naar iets wat men kan vernielen. Nu zag het ernaar uit dat, behalve een kapot raam, verder niets was ontvreemd.

Inmiddels heeft onze groep vrijwilligers een paar stalen plaatjes aan de buitenkant op de deur bevestigd, zodat de ramen nu van buiten af beschermd zijn. Permanent cameratoezicht is natuurlijk ook een optie!

Niemand heeft die zondag gemerkt of gezien dat de kanselbijbel niet op zijn plaats lag, maar ook dat is niet per se verontrustend want af en toe wordt deze wel eens tijdelijk opgeruimd in de kast van de diaconie, als er erg veel op het podium gebeurt aan activiteiten. Zo te zien konden we overgaan tot de orde van de dag.

Op zaterdag 16 januari in de namiddag vond Klaas Bleeker, die in de kerk de kachels hoger ging zetten, een zwarte tas bij de deur van de kerk. Hij heeft niet in de tas gekeken, deze alleen maar even in zijn opslagruimte neergezet, tot nader order.

Maandag 18 januari rond 10 uur heeft Klaas de tas opengemaakt en tot zijn verbazing vond hij, keurig ingepakt in plastic en karton een bijbel die hem heel erg bekend voor kwam. Na een telefoontje naar mij, waarin ik hem vroeg even boven te gaan kijken op de lessenaar, meldde hij dat daar geen bijbel meer lag. Zo geheimzinnig als de kanselbijbel verdween, zo geheimzinnig was hij nu weer terug op de plek waar hij thuis hoort.

Twee zondagen zijn voorbij gegaan en niemand van de kerkgangers of voorgangers heeft deze bijbel uit 1873 met illustraties van Gustave Doré gemist of de lege plek opgemerkt.

Wat de dief heeft bewogen om deze bijbel weer terug te brengen, daar kun je natuurlijk alleen maar naar gissen. Berouw, spijt of teleurstelling omdat deze bijbel niet zo veel geldelijke waarde heeft? Tenslotte is de bijbel nog altijd het meest gedrukte boek ter wereld en uitgaven van de Statenvertaling zijn niet bijzonder zeldzaam of kostbaar.

Voor ons als gemeente heeft deze bijbel alleen extra betekenis omdat met gouden letters de eigenaar van de bijbel, onze gemeente Assendelft, er op wordt vermeld. Deze bijbel hoort bij ons, zoveel is wel duidelijk. Dat heeft de dief ook begrepen.

Hoe het ook zij, de bijbel is terug, ook al heeft niemand hem gemist!

Jeanne Hamers-van der Werff

De bijbel in een minuut

2010-03-20T19:48:00.000+01:00

De tekst:

"BIBLE IN A MINUTE"

EARTH MADE, ADAM EVE
CAIN KILLS ABEL, HAS TO LEAVE
BORING GENEALOGY
GREAT FLOOD, OLIVE LEAF

TOWER BABEL, ABRAHAM
SODOM AND GOMORRAH AND
ISAAC, JACOB, JOSEPH, MOSES
TEN COMMANDS, PROMISED LAND

JUDGES, DAVID, SOLOMON
SENT AWAY TO BABYLON
JOB, THEN A BUNCH OF PSALMS
PROVERBS AND THE SONG OF SONGS

MAJOR PROPHETS, LION DEN
MINOR PROPHETS, BETHLEHEM
GOLD AND MYRRH AND FRANKINCENSE
SATAN AND SAMARITAN

CHOOSE DISCIPLES, OTHER CHEEK
WALK ON WATER, THOUSANDS EAT
LAZARUS, FIG TREE
LAST SUPPER, GETHSEMANE

BLOOD MONEY, THIRD DENIAL
PONTIUS PILATE, PUBLIC TRIAL
FORTY LASHES, TO THE TREE
WHY HAVE YOU FORSAKEN ME?

THIRD DAY, EMPTY TOMB
REAPPEARS, FIVE WOUNDS
ACTS OF THE APOSTLES NEXT
EPISTLES AND APOCALYPSE

Om te beginnen...

2010-03-01T11:38:00.000+01:00

Op 21 maart gaan we een keer een andere vorm van kerkdienst uitproberen:
een ‘Thomasviering’.
Dat type viering heet naar Thomas: de discipel van Jezus die iets wil zien, voordat hij
kan geloven. Over Thomas kun je lezen in Johannes 20:24-29.
Thomas staat model voor alle (on)gelovigen: we willen immers allemaal iets zien...
en iets meemaken. Ook in kerkdiensten.
Vanuit dat idee is men al in de jaren 80 van de vorige eeuw gaan experimenteren, het eerst in Helsinki in Finland. In verschillende landen en ook in Nederland, worden
Thomasvieringen georganiseerd. Uit onze gemeente zijn een paar mensen naar een Thomasviering geweest in de gemeente Uitgeest-Akersloot. Daar doet men het elk jaar een keer. De voorbereiding is in handen van een groep met de voorganger samen,
en er wordt gezocht naar verschillende manieren om iets mee te maken tijdens de
viering, in de tijd waarin je anders stilzit en luistert naar de preek.
Onze voorbereidingsgroep bestaat uit Klazien Boekel, Anne Helmers, Ellen Boekel,
Jeanne Hamers, Debby Rigter en Agnes Faber.
We bedachten als thema: ‘Vrij’.
Daar kwamen we op via Haïti, rampen, hulp, de rampen in Egypte waar de lezingen
uit Exodus over gaan in deze periode, de ramp van de oorlog, de bevrijding zoals de
ouderen in ons land die hebben meegemaakt, de bevrijding van het volk Israël waar
de bijbel ons in deze tijd van vertelt en vandaar associeerden we door... bevrijding
van slavernij in allerlei vormen: onderdrukking, spanning, moeten...

Agnes Faber schreef vanuit onze voorbereiding het volgende gedicht:

‘Vrij geloven’
Vrijheid is een heel breed begrip.
Een heel mooi begrip ook.
Je mag zelf weten wat je doet en niet doet, wil of niet wil
Je bent zelfs zo vrij dat je zelf mag beslissen of je gelooft of niet.

En ook binnen het geloof ben je vrij.
Je mag zelf weten hoe je gelooft:
passief of actief, of je naar de kerk gaat of thuisblijft,
of je je geloof uit wilt dragen, of maar liever voor je houdt.
Je mag het allemaal helemaal zelf weten.

Zelfs God laat je vrij.
Ook Hij laat je je eigen keuzes maken.
En zelfs als je hebt besloten dat Hij niet bestaat
houdt Hij je in de gaten en houdt Hij van je,
net zoveel als Hij van iemand houdt die wel in Hem gelooft.

Als je ervoor kiest om naar de kerk te gaan
merk je dat de diensten een vast patroon hebben, een vaste volgorde.
Dat is op zich een fijn ritme, een rustpunt in de drukke week.
Maar soms is het ook goed als een dienst even helemaal anders gaat.
Dat gebeurt in een Thomasviering.

In een Thomasviering is er geen vaste volgorde.
Je luistert niet alleen maar naar de voorganger,
maar je ervaart de kerkdienst even helemaal anders.
Laat je zintuigen prikkelen en je fantasie de vrije loop.
Maar ook dat is niet verplicht, want je bent vrij.

Laat de viering maar over je heen komen op je eigen manier.
Ervaar en beoordeel het op je eigen gevoel.
Wij hopen dat dat een goed gevoel is,
maar ook dat dringen we je niet op.
We zijn immers vrij.

Agnes Faber

Om te beginnen...

2010-02-02T21:30:00.002+01:00

Ik schrijf dit op Driekoningen, terwijl de sneeuw dicht op de bomen en de wegen ligt en we voortdurend verkeersberichten volgen om te weten waar we wel en niet heen kunnen!
Als u dit leest zijn we verder in de tijd...

Op 17 februari begint de veertigdagentijd, de bezinningstijd op weg naar Pasen. De veertigdagentijd tellen we vanaf ‘Aswoensdag’. Als u het helemaal goed wilt doen moet u naar de parochie, naar de avondviering op die dag, om een askruisje te halen!
Zo ‘hoor’ je eigenlijk deze bezinningstijd in te gaan! (www.odulphusassendelft.nl).

We lezen met het blad dat we met de kindernevendienst gebruiken uit het boek Exodus. Daar beginnen we op 31 januari al mee: dan gaat het over de rebelse vroedvrouwen Sifra en Pua, die ervoor staan dat ze zijn aangesteld om kinderen ter wereld te brengen, niet om die te doden, zoals de Farao beveelt. We lezen over de slavernij van de Israëlieten in Egypte, over de roeping van Mozes en over de boodschap van de Eeuwige dat hij zijn volk zal bevrijden. De lezingen leiden toe naar de Uittocht uit Egypte.
Als Mozes naar de Israëlieten en naar de farao toe gaat, lijkt bevrijding en uittocht nog ver weg. De farao weigert het volk te laten gaan en de Israëlieten zelf zijn te moedeloos om Mozes te geloven. Maar langzaam maar zeker breekt het besef door, dat er toch een uitweg mogelijk is. Langzaam wordt duidelijk dat het kan: De macht van de farao kan gebroken worden, de Eeuwige kan zijn volk bevrijden.

De titel van het project van dit jaar is dan ook: ‘Het kan!’
De verhalen uit Exodus laten zien dat er een uitweg mogelijk is, dat je mag geloven dat God mensen een nieuwe toekomst geeft.
De projectverbeelding bestaat uit een ovaalvormige afbeelding van de laatste maaltijd van Jezus en zijn leerlingen. Om die afbeelding heen wordt elke week een illustratie toegevoegd die aansluit bij de Exodusverhalen: de brandende braamstruik, de staf in de hand van Mozes etc. Zo wordt duidelijk dat bij de maaltijd van Jezus en zijn leerlingen al deze bevrijdingsverhalen meeklinken. Kort voor het lijden en sterven van Jezus klinken op de achtergrond al de verhalen over een God die een nieuwe toekomst wijst, dwars door nacht en doodsangst heen.
Bij het toevoegen van de illustraties blijft de ovale vorm in stand. De vorm doet denken aan een oog – symbool van de Eeuwige die omziet naar zijn volk, en van Mozes en anderen die toekomst zien door de ellende heen.

ds Anne Helmers-van Tricht

Om te beginnen...

2010-01-01T12:27:00.000+01:00

Er is een land van louter licht.

Uit 'Hunkeren naar het paradijs. Het denken van Anne Wopke Vlieger', uitgave Skandalon, Vught, 2006, isbn 90 76564 175

Er is een oud Engels lied, dat wij wel eens zingen in de kerk. Het heet 'Er is een land van louter licht'. We zingen het niet met kerstmis, maar het is wel goed om het eens met kerstmis in verband te brengen.
'Het licht schijnt in de duisternis' horen wij in het begin van het Evangelie naar Johannes. Waar komt dat licht vandaan? Komt het niet van die plek die het Engelse lied bezingt, het Koninkrijk 'aan de overkant'? Dat land waar louter licht is? Of komt het uit de hemel?

Dat maakt niet zoveel uit. Het licht komt van God en Hij schijnt in de duisternis. Daardoor worden we ons pas goed bewust dat we in het duister leven en dat er anderen zijn, heiligen, die aan de overkant in een land van louter licht staan. Wij zouden daar ook wel willen zijn, maar wij durven het duister niet voorbij, zingt het lied.

Kunnen wij dat land dan zomaar binnentreden? Dat kan niet: de smalle doodszee scheidt ons van dat zalig land. Maar het licht van de overkant schijnt hier wel. Het is mogelijk om uit dat licht van de toekomende eeuw te leven en het duister voorbij te komen.

Duisternis wordt zo vaak als lot beleefd. Te weinig beseffen we dat we zelf het duister voorbij kunnen komen op het moment dat we het niet meer als definitief beschouwen, maar als tijdelijk. 'Het licht schijnt in de duisternis...' Er is een dringende uitnodiging in dat licht te gaan leven. Het gaat God immers, in Christus, om ons.

Anne Wopke Vlieger

Van het lied vond ik uiteindelijk geen uitvoering naar m’n zin. Met de liedboeken ging het gelukkig ook. Terwijl ik dit schreef, zocht ik even opnieuw, en vond ik op Youtube alsnog een mooie uitvoering. Wilt u het horen? Zoek eens op “joenwayne Land of Pure Delight”. Vooral het derde couplet, beginnend op 1.12 is erg mooi.

Hartelijke groet,
Peter Pels

Derde Advent 2009

2009-12-13T22:44:00.001+01:00

Vruchtbaarheid

Als licht doorbreekt

in mensen

wordt purper

rozerood.

Dan draagt liefde vrucht,

groot of klein,

in elk mens

die op weg gaat

in Uw licht.

Licht in ons leven,

richt ons kijken,

kleur ons hart,

leer ons zien.

Dom Za Decra

2009-12-10T12:55:00.000+01:00

Op 13 december houden we de laatste collecte voor ons project Dom Za
Decra. Zoals u nu ongetwijfeld wel weet zamelen we geld in voor het
egaliseren van het binnenplein, dat nu levensgevaarlijk is voor de
rolstoelers. We hebben al een mooi bedrag van € 304,58 uit de
collecten. Dit wordt verdubbeld door de diaconie. Samen met de giften
die we hebben ontvangen en de opbrengst van de pennen, komen we op een
bedrag van € 718,16.
Maar we hebben nog een collecte te gaan…

Bij binnenkomst van de kerkzaal ligt er op de tafel informatie over
het Dom Za Decra, zoals fotoboeken en reisverslagen. Kijk gerust eens
of bezoek de website, waar ook veel informatie en foto’s te vinden
zijn. www.stichtingdomzadecra.nl. Tevens kunt u het project ook
ondersteunen door een boek te kopen. Geen interesse? We hebben ook
ergonomische pennen te koop ter ondersteuning van het project. Vraag
er gerust naar bij Koos, Emmy of Annelieke.

Tweede Advent 2009

2009-12-06T14:00:00.003+01:00

Licht
ontvlamt in mensen
als liefde,
vurig en rood,
als de geest
die het Woord vertaalt
in nieuw leven
elke dag.
Licht dat opbloeit
in een tere bloem
in een mens
die openstaat
voor het Woord
en leven deelt.

Licht van ons leven,
richt ons kijken,
maak ons ontvankelijk,
leer ons zien.

Zondag 13 december: klokken luiden voor het klimaat. De Raad van Kerken Krommenie en Assendelft doet mee aan wereldwijde actie

2009-12-03T20:20:00.001+01:00

In de hele wereld luiden op zondag 13 december om 15.00 uur de klokken gedurende 3,5 minuut de klokken. Zo laten de kerken weten dat het de hoogste tijd is om een eind te maken aan de opwarming van de aarde. Ook de Protestantse Gemeente in Assendelft doet hier aan mee.

Van 7 tot 19 december 2009 praten wereldleiders in Kopenhagen met elkaar over een nieuw klimaatverdrag, de opvolger van het Kyotoprotocol dat in 2012 afloopt. In dat nieuwe verdrag moeten bindende afspraken komen te staan over het terugdringen van klimaatverandering. Op de zondag voor de beslissende laatste week van de Klimaattop voeren gelovigen van over de hele wereld actie voor een rechtvaardig en effectief klimaatakkoord. Ook in Kopenhagen zelf luiden de kerkklokken om 15.00 uur na afloop van een grote oecumenische viering.

Op 13 december om 15.00 uur klinken de kerkklokken Krommenie en Assendelft en wellicht in de hele Zaanstreek. Zo maken wij duidelijk dat de opwarming van de aarde moet stoppen. Dat kan door de uitstoot van schadelijke broeikasgassen met 40% te verminderen, zodat de temperatuur op aarde met niet meer dan 2 graden Celsius stijgt. Een dergelijke temperatuurstijging is volgens wetenschappers nog net te hanteren. Stijgt de gemiddelde temperatuur op aarde met meer dan 2 graden Celsius dan zal dat desastreuze gevolgen hebben voor de schepping die ons is toevertrouwd. Christenen wereldwijd ervaren het bewaren van de schepping als een opdracht die wij als mensen van God hebben ontvangen.

Tegelijkertijd moeten er in Kopenhagen afspraken gemaakt worden over financiële compensatie voor ontwikkelingslanden. Juist de mensen in deze landen, die het minst hebben bijgedragen aan de klimaatverandering, worden nu al het hardst getroffen. Denk aan de vele overstromingen in Bangladesh en de oprukkende woestijn in Kenia. Op de Klimaattop in Kopenhagen moeten de vervuilers dan ook geld beschikbaar stellen aan de ontwikkelingslanden om zich te kunnen beschermen tegen de gevolgen van de klimaatverandering en om zich op een duurzame manier te ontwikkelen (zoals een duurzame energievoorziening).

De Raad van Kerken Krommenie en Assendelft vindt het van het grootste belang dat er een rechtvaardig en effectief klimaatverdrag komt. Daarom luiden wij op zondag 13 december om 15.00 uur de kerkklokken!

Eerste Advent 2009

2009-11-29T11:48:00.001+01:00

Uitzien

- in donkere dagen -
naar licht,
een nieuw begin
van leven.
Zwarte nacht breekt
in goud met purperpaars:
koninklijke, priesterlijke kleuren.
Ze voeden het verlangen
naar de ware koning,
mens onder de mensen,
en de ware priester
die je ziel verbindt
met de Eeuwige
en laat herleven.

Licht van ons leven
richt ons kijken,
leer ons zien.

Werk in uitvoering

2009-11-28T15:55:00.000+01:00

Al jaren lang maken de dames van het liturgisch bloemschikken de schikkingen in de kerk. Tijdens de veertigdagentijd en Advent verzorgen zij fraaie bloemstukken met een boodschap. Ook dit jaar weer. Hieronder staan een aantal foto's van het werk in uitvoering.

Om te beginnen...

2009-11-01T20:34:00.001+01:00

Markus 10:17-22

17 En toen Hij op weg ging, liep iemand op Hem toe, viel op de knieën en vroeg Hem: Goede Meester, wat moet ik doen om het eeuwige leven te beërven? 18 En Jezus zeide tot hem: Waarom noemt gij Mij goed? Niemand is goed dan God alleen. 19 Gij kent de geboden: Gij zult niet doodslaan, gij zult niet echtbreken, gij zult niet stelen, gij zult geen vals getuigenis geven, gij zult niet ontvreemden, eer uw vader en moeder. 20 Hij zeide tot Hem: Meester, dat alles heb ik in acht genomen van mijn jeugd af. 21 En Jezus, hem aanziende, kreeg hem lief en zeide tot hem: Eén ding ontbreekt u, ga heen, verkoop al wat gij hebt en geef het aan de armen, en gij zult een schat in de hemel hebben, en kom hier, volg Mij.

Zouden wij die vraag ook kunnen stellen?
Wat moet ik doen om het eeuwige leven te beërven?
Vraagt hij eigenlijk iets als: heeft mijn leven wel zin? Waar ben ik naar op weg? Ziet God mij wel staan? Heeft Hij een bedoeling met mijn leven? De wereld is toch niet aan zijn lot overgelaten… wij zullen toch ooit door God zelf rechtop gezet worden… ik ook?
Vragen naar de diepere betekenis van de dingen, van het eigen leven…
Wij kennen dat verlangen toch ook? Weten dat we in een zinvol verband leven met elkaar, met onze dierbaren en met God… en dat er toekomst is, ongeacht wat ons zal overkomen, toekomst voor onszelf en voor de onzen. Zullen wij deel van leven hebben…
Zou dat niet allemaal zitten in de vraag van de man: wat moet ik doen om het eeuwige leven te beërven.
Het allerbelangrijkste dat hier verteld wordt is…
Jezus zag hem aan en kreeg hem lief.
De nieuwe Bijbelvertaling heeft: Jezus keek hem liefdevol aan…
Jammer. Weeïg.
Het mooie is dat Markus ons vertelt van twee handelingen: de man zien en hem lief krijgen.
Het lied van Huub Oosterhuis waar met mij velen onder u van houden zingt:
“de Heer heeft mij gezien en onverwacht ben ik opnieuw geboren en getogen”

Toen onze zoon ons deze foto stuurde van hem met zijn zoon onder de douche dacht ik: zo ziet dat eruit!! Dat zijn wij: een mensje met gebalde vuistjes en wat angstig gespannen opkijkend hoofd, en de vader die het mensje draagt en het hoofdje vasthoudt onder de stralen van wat er maar op een mens af kan komen…. Zien wat er speelt in je leven, zien wat je nodig hebt en je daarom liefhebben… dat doet de vader.
De oproep is: kom hier, volg Mij.

ds Anne Helmers-van Tricht

Om te beginnen...

2009-10-01T12:05:00.002+02:00

In Schotland waren we in Dunkeld, de oudste Kathedraal van de Schotse kerk: een protestantse kerk verwant aan de onze. Het gebouw is gedeeltelijk een ruïne en gedeeltelijk in gebruik als parochiekerk.

In de 6e eeuw werd Dunkeld een centrum van christendom, nadat Columba als zendeling vanuit Iona daar was gekomen. In een glas in lood raam staat het verhaal over hem afgebeeld.

In de 9e eeuw maakte Kenneth McAlpin, de eerste koning van de Schotten, Dunkeld tot centrum van de Keltische kerk en hoofdstad van de nieuwe staat die gevormd werd uit een vereniging van Schotten en Picten. De Kathedraal stamt uit 1325 en was van groot belang in de hele regio tot aan de reformatie, toen hij verwoest werd. Het koor werd van een nieuw dak voorzien en is sedertdien parochiekerk. In 1689 was er een heftige oorlog tussen de katholieke Jacobieten en de aanhangers van de protestantse Willem van Oranje en werd Dunkeld bijna helemaal afgebrand.

Geleidelijk aan is Dunkeld weer opgebouwd en een belangrijke marktplaats geworden omdat het ligt aan een noord-zuid handelsroute.

Het is veelal aan de “National Trust for Scotland” – een soort monumentenzorg/vereniging voor natuurmonumenten – te danken dat de kathedraal – al is het als ruïne – er nog staat, prachtig gelegen aan de met rhodondendrons begroeide oever van de rivier de Tay.

Op de website van die kerk las ik: “zo gauw je het terrein van de kathedraal op loopt zul je geraakt worden door de schoonheid van de ligging en de sfeer van vrede – het besef van de aanwezigheid van God. Kom als bezoeker, maar wordt pelgrim, terwijl je loopt waar christenen eeuwenlang hebben geleefd en geloofd, en neem de tijd om even te bidden, stil te zijn en God te kennen.”

Mooi om ook op een toeristisch punt de aandacht te vestigen waar de kerk voor is.

In de banken lagen daartoe A 5 ‘jes met de volgende tekst:

Wees stil……

Neem 5 minuten de tijd.

Bedenk dat je bij de God bent die de hele wereld geschapen heeft:
de schoonheid om je heen en de vrede van deze kerk.

Denk aan het kruis en bedenk dat je bij de God bent die jou maakte
en jou liefheeft.

Bidt nu dit, en stop even na elke regel:

Heer, omgeef mij met uw Geest; Doe weg uit mijn gedachte alle
afleiding, onoplettendheid en koude.
Open mijn ogen opdat ik U zie en mijn oren opdat ik U hoor.
Help me om stil te zijn in uw aanwezigheid en hoor mijn gebeden,
om Jezus wil.

Dan volgt er een kort gebed voor meerdere doelen:

Als je je bewust bent van bepaalde fouten …

Als je God ergens voor wilt danken …

Als je zorgen om iets hebt …

Als je denkt aan iemand die jouw gebed nodig heeft ….

Tenslotte staat er een gebed voordat je weggaat:

Heer, laat mij met U wandelen en uw vrede kennen.
Moge mijn leven van U spreken en mijn hele wezen op U wachten:
om uw woord te horen en uw wil te doen, mijn Heer en mijn God.

Ik vind het mooi om je kerk te laten zien niet alleen als plaats van historische of culturele interessantheid maar ook als plaats van God.

Zo is ook onze kerk, telkens als die open staat voor bezoekers, zoals op open monumentendag op 12 september jl. bedoeld.

ds Anne Helmers-van Tricht

2009-09-01T14:23:00.000+02:00

Ons tweede kleinkind is geboren: Daniel Helmers.
Nu heeft onze dochter een dochter en onze zoon een zoon.
In de week dat Daniel geboren werd logeerde ons andere kleinkind, Nika, bij ons.
Ik ging met haar een nachtje kamperen, 1 km verderop, op de camping van Velsen-Zuid.
De vraag rijst bij ons: hoe moet je, zeker als ze zoals Nika al wat ouder worden als grootouders je kleinkinderen voorgaan in het geloof zonder je kinderen het gevoel te geven dat je ze iets opdringt.
Niets doen of zeggen is geen optie.

’s Avonds zingen we, wat we ook voor onze kinderen zongen en onze ouders voor ons:

Ik ga slapen, ik ben moe,
‘k sluit mijn beide oogjes toe,
Here houd ook deze nacht,
over ons getrouw de wacht.

Ik maakte een ochtendgebedje.
Ik vind het mooi om met een kind Jij te zeggen tegen God en niet U, als het kind ook jij zegt tegen ouders en grootouders, maar dan wel met een hoofdletter, dan lijkt het op Gij. U mag het ook gebruiken als u wilt.

Here God, ik ben weer wakker
en het donker is voorbij.
Jij geeft deze nieuwe morgen
aan de wereld en aan mij.
Omdat Jij de mensen lief vindt
maakte Jij de nieuwe dag,
zodat ik weer lekker spelen
eten en lachen en leren mag.
Maak mij groot en sterk en vrolijk
dank Je wel voor deze dag.

ds Anne Helmers-van Tricht

Om te beginnen...

2009-07-01T19:46:00.000+02:00

Op een heel warme zondagochtend, ergens begin juli en ik denk wel ruim 20 jaar geleden, ging pastoor van der Zalm van de Odulphuskerk bij ons voor in de dienst.

Hij noemde de dienst een viering, maar dat woord is op ons kerkgebouw niet van toepassing.
Veel oude kerken zijn in een kruisvorm gebouwd. ‘Viering’ verwijst naar de naam van het vierkante deel van de kerk, op de kruising van koor en langschip. Om het eenvoudig te zeggen, op de plek waar de korte poot en de lange poot van het kruis samen komen ontstaat een vierkant. Dat is de viering en de Protestantse kerk van Assendelft die door Pieter Saenredam een aantal keren werd geschilderd (afgebroken in 1853) had ongetwijfeld een viering. De Protestantse kerk van Assendelft anno 2009 heeft geen viering, wij hebben een kerkzaal of misschien mooier gezegd: Onze lieve Heer op zolder. Daar vieren we onze diensten, erediensten noemen we die in de Protestantse traditie.

Viering betekent ook dat er iets gevierd wordt en gelukkig kent de kerk veel feesten: Kerst, Pasen en Pinksteren, maar er wordt ook feest gevierd als er een kind wordt gedoopt, als twee mensen een zegen over hun huwelijk vragen, als brood en wijn worden gedeeld. De feesten van de kerk geven maat en ritme aan het jaar. Het zijn bakens in de tijd, sporen uit het verleden, van belang voor het heden maar ook voor de toekomst. Daaraan worden we herinnerd als we in de kerk afscheid nemen van een geliefde.

Aan het einde van het leven, in dagen van rouw is de kerk aanwezig met woorden van troost, bemoediging, hoop en uitzicht. Het leven van degene die gestorven is, is niet af. Er staat nog iets te gebeuren, er is toekomst. In de dienst vieren we het leven van de overledene en noemen hem of haar bij de naam, de naam die ook uitgeroepen werd bij de doop. Het leven eindigt zoals het begon met het roepen van de naam en die naam staat in Gods handpalmen gegrift.

Terug naar pastoor van der Zalm, die in een keurig zwart pak de dienst leidde.

De kerkenraad had gesuggereerd dat hij wel in zijn smetteloos wit overhemd in de dienst mocht voorgaan, maar dat weigerde hij resoluut. Voor hem was het toch al zo kaal, gewend als hij was aan togen en albes en nog zoveel andere attributen uit de rijke Rooms-Katholieke traditie.
Ik kan me de lezingen uit de bijbel niet meer herinneren, maar via die lezingen kwam hij op de aanstaande vakantieperiode. Vacantie (zo schreef je het vroeger) komt van het woord vacant: iemand is er tijdelijk niet, maar een vacature betekent dat jouw plek vrijgehouden wordt. Je bent niet ontslagen, je bent vacant, op vacantie. De plaats, de plek waar je normaal te vinden bent is leeg, maar je hebt de zekerheid dat je terug mag komen. Er wordt op je gewacht. Even mag je elders zijn om vervolgens je eigen plek weer in te nemen. Als het goed is word je gemist en kijkt men verlangend uit naar je terugkomst.

De tijd dat je vacant bent moet je goed gebruiken, je moet op adem komen, jezelf leegmaken om voldoende brandstof op te doen voor de periode daarna. Op adem komen door stil te staan bij alles waar je je geen tijd voor gunt. Aanschouwen en beschouwen, opmerken en wegdromen: wei, gras, koeien, schapen, de smaak van boter, kaas, vruchten; genieten van mooie uitzichten, gebouwen, van muziek en zang en vooral van elkaar. Daarvoor hoef je niet ver weg te gaan, dat kan ook in Assendelft. Elkaar opmerken en met andere ogen bekijken. ‘Heilige dagen’ noemde pastoor van der Zalm die vakantiedagen. Holidays (heilige dagen) is het Engelse woord voor vakantie. Vóór de reformatie hadden mensen op veel naamdagen van belangrijke heiligen een vrije dag.

In totaal wel 20 tot 25 dagen per jaar. In een tijd waar kleine keuterboertjes en ambachtslieden of lijfeigenen nauwelijks rechten hadden waren de heiligendagen een zegen. Even op adem komen!

In dat opzicht wens ik u een goede vakantie toe en weet dat uw plaats bij ons in de kerk open blijft, totdat we elkaar weer zien.

Jeanne Hamers - van der Werff

Om te beginnen...

2009-06-01T21:16:00.000+02:00

Na Pinksteren begint in de liturgie van de kerkdiensten de ‘groene tijd’, de kleur van de zomer, van rijpen in afwachting van de oogst. De laatste zondagen van het kerkelijk jaar, de Advent- en Veertigdagentijd en de zondagen tussen Pasen en Pinksteren hebben allemaal namen, maar na Pinksteren houdt dat een beetje op en tellen we gewoon de
1e zondag na Pinksteren, de 1e zondag van de zomer, de 1e zondag van de herfst, ook omdat de verschillende tradities: katholiek, anglicaans, luthers, calvinistisch het niet helemaal eens zijn over de te lezen Bijbelgedeelten. Deze zomer kunt u lezingen verwachten uit het 2e deel van de Romeinenbrief of uit het evangelie van Marcus en ook Jesaja kan aan de beurt komen. Zoals Jezus na Pinksteren zijn leerlingen erop uit stuurt naar de vier windstreken, zo zullen velen van ons erop uittrekken om te recreëren- zichzelf te herscheppen. Veel mensen vinden recreatie (= herschepping) in de natuur, door te wandelen, te fietsen, te zitten in een zomertuin met veelkleurige bloemen e.d.
Je komt tot rust en dan kom je ook in een andere verhouding te staan tot de schepping en de Schepper. Dat leidt, hoop ik, tot eerbied en verwondering voor de wereld waarop wij mogen wonen en waarvan wij deel uitmaken. De zomertijd is een periode om veelkleurig leven te ontvangen en ervan te genieten.
‘Hemelse spijzen’ is de titel van een kookboek met de ondertitel: ‘een jaarkrans van recepten en hun diepere betekenis’. Veel van deze recepten zijn oud en hebben een eigen ontstaansgeschiedenis, die vaak nauw verbonden is met bijbelse verhalen of met het leven van heiligen. In de Middeleeuwen leefde men in Europa met een kalender die niet in januari begon, maar maart als eerste maand telde en per dag werd ingedeeld naar de namen van heiligen, uiteraard uit de katholieke traditie. De dag van je geboorte was verbonden met de naam van een heilige en vaak werd je dan ook naar deze heilige vernoemd. Je sprak dan ook niet over je verjaardag maar over je naamdag en als je die naam noemde, dan wist iedereen op welke datum je jarig was. Er zijn talloze verhalen over al die heiligen, wat je ze kon en mocht vragen, waarvoor je ze mocht aanroepen en hoe ze redding uit de nood hadden gebracht.
Johannes of Sint Jan is dé heilige van de maand juni en dan gaat het om Johannes de Doper. Hij leefde als asceet en boeteprediker in de woestijn van wilde honing en sprinkhanen. Zijn geboortedag, zes maanden voor de geboorte van Jezus, wordt gevierd op 24 juni. Elisabeth, zijn moeder was immers in de zesde maand, toen Maria op bezoek ging bij haar verwante Elisabeth. Van Johannes wordt gezegd dat hij kleiner moet worden en Jezus groter (Hij moet wassen, ik moet minder worden, Joh. 3, vers 30). Vanaf Sint Jan, als de zon het hoogst aan de hemel staat, neemt de zon in kracht af tot aan Kerst, de geboorte van Jezus. Daarna neemt de kracht van de zon weer toe.
Nieuwe scheuten aan de bomen worden sint-jansloten genoemd en in Duitsland heten rode bessen (aalbessen) Johannesbeeren. Ook sjalotjes worden geoogst rond zijn vierdag en worden daarom ook sint-jansuitjes of sintjanslook genoemd en verwerkt tot zilveruitjes.
Glimwormen, ook wel johanneskevertjes genoemd, zouden Johannes in de woestijn de weg hebben gewezen en hij zou zich gevoed hebben met de peulen van de johannesbroodboom. Tuinbonen die er rond 24 juni volop zijn, worden ook wel ‘dikke jennen (jannen) genoemd en Sint-janskersen is de Vlaamse naam voor zoete kersen.
Het was gebruikelijk met allerlei kruiden, waaronder het sint-janskruid kransen te maken, die na zegening thuis aan de deur of de staldeur op te hangen. Heel de natuur deed mee in de liturgie, in de dienst aan God en mensen waren zich daar ook bewust van. Men leefde met God van dag tot dag en voelde zich afhankelijk van de Schepper als het ging om zaaien en oogsten.
Dat gevoel zijn wij grotendeels kwijt geraakt, maar in de zomerperiode en tijdens onze vakanties merken en proeven we daar nog iets van.

In alle opzichten een gezegende zomer toegewenst.
Jeanne Hamers - van der Werff

Om te beginnen...

2009-05-01T16:16:00.000+02:00

"Ga tot vrede" (hebreeuws: Leek Leshalom).
Met die woorden eindigde de musical Naäman waar we met zovelen met plezier aan gewerkt hebben en naar gekeken hebben.
"Waar gaan we eigenlijk heen?"
"We gaan vrede doen."
Met dat dialoogje tussen moeder en kind begon het...

Vrede is iets dat je doet.
"Vrede" klinkt misschien als iets dat je overkomt: een vriendelijke toestand die er opeens kan zijn en opeens ook niet, zoiets als "een goede sfeer".
Een goede sfeer is trouwens ook altijd iets, al besef je dat misschien niet eens, dat samen hangt met goede daden en goede woorden. Vaak onbewust gedaan of gezegd, ze maken wel de sfeer… leefklimaat.
In de bijbel is vrede een beleid.
Dat beleid is altijd gericht op omgang met mensen die minder kansen hebben dan jij.
Het komt niet vanzelf goed. Sterker nog: het kan zomaar mis gaan... mis in onze relaties, in onze gezondheid, in onze financiën...
Dan moet er gehandeld worden: gesproken en gedaan... tegen de olievlek werking die het kwaad heeft.
Dat moet iemand doen: daadwerkelijk optreden, ho zeggen.
Of juist: ga nou, toe nou, doe nou gewoon...
Net als het gevolg van Naäman.
Woedend is hij bij de gedachte aan kopje onder moeten in de Jordaan om beter te worden... en dat nog wel op het woord van een slavin.
Doe nou gewoon, zegt het gevolg, dat het geworstel van Naäman staat gade te slaan... het is niet moeilijk.
Een zetje in de richting van de vrede...
Een klein zetje met grote gevolgen: Naäman is herboren, een ander mens geworden.
Hij heeft zich laten gezeggen door zijn personeel...
Het personeel had ook uit eerbied voor (het lijden van) hun machtige heer kunnen zwijgen...
Ze geven een zetje in de goede richting: uit eerbied voor (het lijden van) hun machteloze heer.
Barmhartig.
Het is wat: dat lager geplaatsten barmhartigheid betrachten aan hun baas!
Het is de omgekeerde wereld.

Het evangelie van Pasen heeft de wereld omgekeerd.
God in den hoge knielt neer aan de troon van onze hoogmoed.
Hij nodigt ons uit om zacht te worden, los te laten... zijn beleid van liefde te omhelzen.
Zijn vrede...
Moge wij ons laten raken door het lopend vuur van zijn liefde.

ds Anne Helmers-van Tricht

Naäman, de foto's

2009-04-14T22:16:00.005+02:00

De musical Naäman was een groot succes. Goed geacteerd en geweldig gezongen. En dat voor slechts een amateur gezelschap. Achter deze link schuilen nog veel meer foto's.

Wellicht over enige tijd nog bewegende beelden, want er snorde ook een videocamera mee.

UPDATE: helaas geen bewegende beelden na protesten uit de gemeente...

Pasen 2009

2009-04-12T15:36:00.000+02:00

Vanuit de diepte,
Stil en zwart
als de aarde,
verborgen
in de kiem
van een bol,
wordt leven
zichtbaar.
De tuin wordt groen.
Het licht straalt
in witte bloemen
alom,
groot en klein
het geheim
zichtbaar
in de tuin.
Spreek
woorden van leven
en bloeit.

Veertigdagentijd 2009 - Zesde zondag

2009-04-05T11:31:00.003+02:00

Op weg gaan
in alle eenvoud
niet hoog te paard
maar met een ezel:
Lastdier van de armen.
Weet hebben
van lijden,
(geen rozen
zonder doornen)
de zwaarte van een last,
angst, sterven, verdriet.
Maar
ook het geheim
van levenskracht
verscholen in
het groen.

Om te beginnen...

2009-04-01T13:59:00.000+02:00

O Heer, vergeef mij, dat ik zoveel jaren
Uw aarde liefgehad heb en Uw zon
Uw vogels en Uw bloemen en Uw blaren
En nooit Uw liefde daaruit lezen kon.
De grote zee en alle wijde wegen
Onstuimig heb bemind, alleen het lied
Van wolk en wind, en zonneschijn en regen
Heb aanbeden, maar Uw liefde niet.
Dat ik Uw wereld als een harp bespeelde
En zag Uw grote harmonieën nooit.
En heb mijn dank met ogen wijd van weelde
Als witte bloesem in de wind gestrooid.
Wel achteloos heb ik Uw brood genomen
En hief de volle beker van Uw wijn,
Totdat Gij aan mijn tafel zijt gekomen
En mij omringde met uw felle Zijn.
En mij Uw hand op legde, de doorboorde
Een lichte, maar een eind’loos zware druk
O Heer vergeef mij, dat ik Uwe woorden
Voorbijging voor een beetje broos geluk
Thans sta ik voor U met een handvol bloemen
De welke bloemen van mijn dank, en toch:
Nu vraag ik eindelijk Uw Naam te noemen
En zie: ze bloeien nog... ze bloeien nog!

Annie M.G. Schmidt

2009-03-27T14:41:00.004+01:00

Zoals u op de foto kunt zien wordt er druk gerepeteerd voor de musical Naäman, welke door diverse gemeenteleden opgevoerd gaat worden. De musical wordt uitgevoerd op 5 april in de kerk om 15.00 uur en om 19.00 uur. Toegang € 3,00 incl. koffie/thee.

Kaarten reserveren is gewenst in verband met het geringe aantal zitplaatsen. Reserveren bij Anne Helmers, tel 0255-524933 (uw naam, aantal kaartjes en tijdstip voorstelling inspreken op de voicemail) of mailen naar annehelmers@gmail.com

Veertigdagentijd 2009 - Vierde zondag

2009-03-22T14:42:00.002+01:00

Het geheim

wordt zichtbaar

in daden van recht doen,

zorg voor voedsel

van lichaam en geest,

in breken en delen

van twee vissen

en vijf broden.

Zeven

het getal van de drie-ene

verbonden met de aarde,

vier windstreken.

In breken en delen

bloeit leven op

als tere bloesem

aan een boom

na de winter.

Veertigdagentijd 2009 - Derde zondag

2009-03-15T12:28:00.000+01:00

Schoon schip maken,

ruimte scheppen

voor dat

wat werkelijk van waarde is

en niet voor geld te koop.

Ruimte

voor het geheim van leven

is ruimte voor groeikracht

in je zelf, vanuit je zelf

als groen

dat het duister doorbreekt

als leven

dat opstaat

uit dat wat benauwt

en dood:

een nieuw begin.

Veertigdagentijd 2009 - Tweede zondag

2009-03-08T13:21:00.002+01:00

Op de berg:

-onuitspreekbaar geheim-

zien,

soms even,

glanzend licht van God,

goudstof in de ziel,

dat je verlicht

uit het duister trekt

sprakeloos maakt:

zwijgen is goud.

In daden

wordt leven

in het licht

van God

zichtbaar

en straalt.

Wat betekent voor jou een kerkdienst? (2)

2009-03-06T13:10:00.000+01:00

Anne Helmers zegt hierover:
Als ik als kerkganger naar de kerk ga ben ik gevoelig voor hoe de sfeer is. Hebben mensen iets met elkaar, voel je dat? Of, aan de andere kant: trekken mensen in gesloten groepjes op, zonder om zich heen te kijken? Als ik ergens vreemd ben vind ik het prettig om gegroet of aangesproken te worden. Van een dominee vind ik het belangrijk dat ik voel dat hij/zij staat achter wat hij/zij zegt en niet te moeilijk doet.

Wat ik beleef aan de dienst bij ons is de stilte en de inkeer bij het eerste – drempel – gebed. Dat het dan zo stil wordt en de mensen er daarna rustiger bij zitten.

Mooi vind ik het samen kyrie eleison zingen: dat je zo met z’n allen alle nood voor God legt.
Leuk dat kinderen dat liedje ook onthouden en herkennen.
Dat raken ze niet meer kwijt…
Net als de beurtspraak van de bemoediging en groet.
Dat zeggen ze in hun slaap nog mee…

Als voorganger van de dienst ben ik de eerste hoorder van de bijbelteksten die op het rooster staan. Die confrontatie met de heilige schrift, het “tegenover” daarvan, zou ik missen als ik niet meer naar de kerk zou gaan.
Moeten communiceren in de preek wat ik zelf heb gehoord in de lezingen helpt mij om te geloven.

Ik beleef liederen zingen als een heel geconcentreerde speciale manier om te geloven. Wat mij normaal gesproken te groot of te wonderlijk is kan ik in een lied goed ontvangen en beleven.
Speciaal vond ik het om mensen te dopen die daar zelf om gevraagd hadden. En de paar keer dat ik meemaakte dat er mensen belijdenis deden. Ook het bevestigen van ambtsdragers vind ik indrukwekkende diensten. En het Avondmaal, hand in hand het Onze Vader bidden, vind ik mooi. En de Witte Donderdag, als we om de tafel zitten. En de gedachtenisviering van de gestorvenen, als iedereen naar voren komt om kaarsjes aan te steken.

Iemand overhalen om mee te gaan? Ik kan alleen maar uitnodigen… probeer eens of het jou ook goed doet…

Arie Reijm zegt hierover:
Wat betekent voor mij een kerkdienst? Altijd weer de aanwezigheid van God in ons midden benadrukt, wat je door de week in het dagelijks leven wel eens makkelijk uit het oog verliest. Ook het samen zijn met mensen die de zelfde geloofsovertuiging hebben is fijn.
Wat zou ik missen als ik nooit meer naar de kerk ging? Voor mij zelf moet ik zeggen dat er altijd een soort van schuldgevoel blijft, een soort spijbelen. Toen we nog in Zaandam woonden zijn we daar op een gegeven moment door omstandigheden een aantal jaar niet erg veel naar de kerk geweest, en in die periode is er altijd op zondagmorgen een gevoel geweest dat ik iets miste of zoiets, het voelde in elk geval niet goed.

Wat is mijn dierbaarste herinnering aan een kerkdienst? Dat kan door mij niet met één ding worden beantwoord. Wat mij vooral bijstaat zijn onze kinderen die werden gedoopt.

Met de vraag: Op welk moment was voor jou een kerkdienst belangrijk? Waar zat 'm dat toen in? kan ik niet zo veel, op één of andere manier koppel ik geen preken of onderwerpen aan gebeurtenissen, wel weet ik dat als er in de dienst actuele onderwerpen worden aangehaald het mij meer raakt dan een "standaard" preek.

Wat spreekt mij in een kerkdienst het meeste aan? Dat ik het heel belangrijk vind dat er mooie liederen gezongen worden en hoe het orgel wordt bespeeld. Het samen zingen weerspiegeld ook het samen zijn en het samen getuigen van het geloof. Wat me het minst aanspreekt weet ik eigenlijk niet, alles past mooi in de dienst zoals die nu is.

Wel mis ik de 10 geboden, ook al is het onmogelijk om je er aan te houden, is het goed om elke dienst even stil te staan bij hoe het zou moeten zijn.

Hoe zou ik een goede bekende proberen over te halen om een keer mee te komen? Pas als ik merk dat die persoon is geïnteresseerd in hetgeen wat ik geloof en daar open voor staat zal ik zeker deze uitnodigen om mee te gaan, om daarna zeker te vragen hoe hij of zij dat heeft beleeft. Verder ben ik niet een persoon die zomaar mensen mee vraagt of wil bekeren.

Wat betekent voor jou een kerkdienst? (1)

2009-03-03T19:11:00.000+01:00

Hans Winter zegt hierover:
Betekenis: het samen zijn met elkaar in Godshuis en naar het woord luisteren dat wordt verkondigd maar ook het gevoel hebben dat je heel dicht bij God staat.
Missen: een heleboel… de geestelijke saamhorigheid met elkaar.

Dierbaar: ons 40-jarig huwelijk dat wij mochten vieren met alle broeders en zusters van onze gemeente. Dit deed ons heel veel, ook omdat wij zelf onze liederen mochten uitzoeken voor die dienst en omdat onze gemeente zo’n hechte gemeente is.

Belangrijk: dat ik gevraagd werd om ouderling te zijn en ook direct ja heb gezegd omdat ik ook altijd iets wilde doen om voor God en diens huis iets te betekenen.
Verder de speciale diensten zoals de kerst- en paasdiensten: dit raakt mij op één of andere manier. Wanneer vooral belangrijk? Eigenlijk elke zondag en dat zit in het feit dat ik als christen ben opgevoed en dus naar de zondagsschool ging, later catechisatie, vervolgens belijdenis deed en dan uiteindelijk het huwelijk. Het meeste spreekt mij aan hoe de dienst geleid wordt zoals o.a. de bijbelteksten en de daarbij behorende psalmen en gezangen maar toch wel in het bijzonder “Het Stille Gebed".
En het minst belangrijke is hoelang de dienst duurt, want als christen blijf je geboeid.

Iemand mee? Uitnodigen voor een gesprek bij mij thuis, praten over de dagelijkse dingen en vervolgens de vraag stellen wat vind u van de ligging van onze kerk in ons dorp en vind u hem mooi, bent u er wel eens dichtbij geweest, en wat voor een idee heeft u over het kerkgebeuren in zijn algemeenheid? En zou u misschien wel eens mee willen om een kijkje te nemen binnen in onze kerk?
Ik zou die persoon het jubileumboek en het kerkblad overhandigen en dan vragen of hij of zij het leuk gevonden heeft en daarna vragen of ik hier nog een keer op terug mag komen en eventueel een vervolg gesprek afspreken.

Rie Schot zegt hierover:
Te kerk gaan heeft voor mij een dubbele beleving. Als eerste: het woord Gods. Dat wordt in onze kerk voor mij licht en begrijpelijk gebracht. Als tweede: dat ik mij in een prettige groep medekerkgangers bevind.

Van vele van deze mensen ondervind ik nu bij mijn ziekte veel steun.
Tijdens de kerkdienst vind ik rust en bezinning.

Eén van de dierbaarste dingen die ik in de kerk heb meegemaakt was de doop van onze kinderen (in onze vorige woonplaats).
In deze kerk was voor mij een belangrijk moment de bevestiging tot ouderling.

Ik denk dat ik niet goed ben om iemand over te halen om naar de kerk te gaan, daar ik mijn man, die vroeger wel te kerk ging, nog steeds niet mee krijg. Maar misschien komt het nog eens.

Om te beginnen...

2009-03-02T11:23:00.003+01:00

We beginnen deze dienst met orgelspel, waaronder wij, in stille verbondenheid, ons willen voorbereiden, ons hart kerende tot de Heer onze God. De kerkenraad wenst u een gezegende dienst.

Zo beginnen al sinds mensenheugenis (weet iemand sinds wanneer precies?) onze kerkdiensten.
Het zijn de woorden waarmee de ouderling van dienst de overgang maakt van de mededelingen naar de dienst. Na deze woorden klinkt er eerst orgelspel.

Dan is de gemeente tot rust gekomen, de mededelingen zijn geland en overdacht,
er is eventueel op gereageerd met gelach, het roepen van correcties of zelfs met applaus, de aanwezigen zijn tot rust gekomen en de dienst kan beginnen. Niet dat de drukte en het geroezemoes vooraf niet ook behoren bij de bijzondere ontmoeting die een kerkdienst op elke zondagmorgen weer is.

Waar de dienst op de zondagmorgen voor is en hoe die wordt beleefd, daarover zal het gaan op de gemeenteavond van 26 maart, aanvang 20.00 uur in de kerk.

We willen als kerkenraad met u nadenken over de kerkdienst!

Ook zouden we graag in contact willen komen met onze minder bekende leden: al die mensen die in onze gemeente staan ingeschreven, mee betalen bij de actie kerkbalans, misschien ook wel mee lezen in dit kerkblad, maar om wat voor reden dan ook op zondag niet komen meedoen.
De drempel is hoog.
De week was weer druk.
We hoeven op zondag eindelijk eens niet vroeg op.
Een dag in de week niets hoeven!

Dat is een mooi bijbels principe: sabbat: dag van de vrijheid!

Waarom hechten we dan toch, juist op de sabbat, onze zondag, wel aan de kerkgang?

Ik vraag u om daar alvast - zelf - eens over na te denken.

De ouderlingen hebben daar al over nagedacht.
Ze hebben het zelfs voor zichzelf en voor u opgeschreven!
Zo nemen zij, als geestelijk leiders van de gemeente, het voortouw.
Zij dragen ook in het bijzonder de verantwoordelijkheid voor de kerkdiensten!
Het is een prachtig getuigenis geworden, aan de leiding van uw gemeente zal het niet liggen!
Vlak overigens de diakenen en de kerkrentmeesters ook niet uit, alleen die hebben aan dit gesprek nog niet deelgehad.
Misschien kan het een aanzet zijn tot uw eigen gedachten hierover?

De 6 ouderlingen en ook ikzelf als voorganger hebben geschreven aan de hand van de volgende vragen:

Wat betekent voor jou een kerkdienst?
Wat zou je missen als je nooit meer naar de kerk ging?
Wat is je dierbaarste herinnering aan een kerkdienst?
Op welk moment was voor jou een kerkdienst belangrijk?
Hoe zou jij een goede bekende proberen over te halen om een keer mee te komen naar de kerk?

Wat de ouderlingen en de voorganger hebben gezegd zullen we de komende dagen leren....

ds Anne Helmers-van Tricht

Veertigdagentijd 2009 - Eerste zondag

2009-03-01T20:53:00.001+01:00

Je afzonderen
Stilte zoeken
ruimte, leegte
- als in de woestijn -
met niets dat afleidt
om stil te worden
tot inkeer komen
tot jezelf...
Cirkelen om het geheim van leven
in je verscholen
buiten jou voelbaar
je spiegelen in
het licht van de ruimte
een bloem
verscholen in het duister
van een bol.
Groeikracht,
levenskracht,
komt in zicht.

Om te beginnen...

2009-02-01T21:30:00.000+01:00

Nu twee maanden na mijn moeder ook mijn vader is overleden hoop ik dat u het mij vergeeft dat ik met niets anders kan bezig zijn… Hij heeft hier ook wel eens gepreekt, mijn vader, waarschijnlijk al meer dan 10 jaar geleden.

Zijn dood was minder onverwacht dan die van mijn moeder, maar toch sneller dan we hadden gedacht. Voor hem is het goed en ik heb er ook wel vrede mee, maar toch…

Dus als openingsstuk voor deze maand neem ik wat gedeelten op uit het woord dat ik sprak bij zijn begrafenis… net als ik dat in het kerkblad van december deed over mijn moeder.

“Papa is gaan horen bij de christelijke gemeente. Hij was, zoals dat tegenwoordig heet: kerktoetreder. Hij heeft zich op zijn 19^e laten dopen in de Lebuinuskerk in Deventer.

Hij zat op de Tropische Landbouwschool in Deventer, hij zou naar Indie, in de rubber. Waarom hij dat vak koos weet ik niet, misschien wilde hij vooral weg. Dat kon omdat
“we Indie nog hadden”, Indie had een goede klank, en vooral: hij had goede ervaringen met kinderen uit Indie op school. Kinderen die hier niet thuis hoorden begreep hij heel goed. Zoals hij ook de emigranten in Nieuw Zeeland goed begreep: niet thuis horen. Soms gingen Nederlandse emigranten, omdat het tegenviel, terug naar Nederland,
om dan te ontdekken dat ze ook daar niet meer thuis hoorden. Daar herkende hij iets. Hij zelf zat altijd tussen verschillende werelden.

Opa en Oma van Tricht waren overtuigde socialisten, met een grote minachting voor
“de christelijken”. Opa was vrijmetselaar en Oma fervent aanhanger van de “Bellamy beweging”: een idealistische socialistische beweging met principes als gelijk basisloon voor allen.

Oma van Tricht nam onderduikers in huis. Opa vond dat doodeng maar wilde het niet tegengaan en ging in pension op een boerderij in de buurt, waar de kinderen eten mochten halen voor henzelf en de onderduikers. Het is een beeld voor hoe papa met allemaal gemengde gevoelens tussen zijn vader en moeder in heeft gestaan: tussen angst en dapperheid.

Papa was ook erg bang, net als zijn vader. Het was een bange tijd.

Op de Landbouwschool had hij een leraar boekhouden, een Indo, die tegen de klas zei: “als er van deze hele bliksemse boel nog iets terecht moet komen is dat door Jezus Christus. Ik laat mij dopen”. Hem is mijn vader gevolgd. Zijn ouders konden er niets mee. “Alles wat wij hebben opgebouwd gaat die jongen weer afbreken”, hebben zijn ouders beste vrienden geroepen.

Papa heeft als dominee in gemeentes ter rechter en ter linkerzijde van de kerk gestaan. Veel van de stukken die hij schreef in Trouw getuigen van agressie tegen de kerk als systeem. Hij wilde er in vele opzichten niet bij horen.

Maar wel bij Willibrord en Bonifatius. En bij de partnergemeente in de DDR. En bij de gemeentes in Hongarije en Transsylvanie en in Afrika. (Toen hij 25 jaar predikant was kreeg hij van de gemeente in Amsterdam een reis aangeboden naar Israël.

Hij ging liever naar Kenia en Tanzania…) En bij het Keltische christendom van Iona.

De synode deugde meestal niet. En de PKN was helemaal de achterdeur uit!!

De synode van Whitby, waar de Engelse kerk haar Keltische wortels losliet om op die uit Rome door te gaan, was voor hem levende stuff. En Patrick van Ierland een broeder in de Heer. Zoals ook Franciscus. Mensen om bij te horen.

Politiek, theologisch, waar hoorde hij nou bij? We waren elke keer weer verbaasd waar hij nu weer op bleek gestemd te hebben…

Hij hoorde in ieder geval bij mensen. Het liefst bij mensen die werken in Gods schepping. Ontwikkelingswerkers in de landbouw. Hij heeft dat respect voor boeren en tuinders altijd gehouden want die beheren de aarde. “De aarde en haar volheid is des Heren”,
psalm 24:1, was zijn geloof. En wie daarvoor de handen uit de mouwen stak respecteerde hij zeer. Het aardse. De aarden vaten waar het zondag weer over gaat.

Ik ga een preek van Papa houden over de bruiloft in Kana: de aarden vaten met water gevuld tot de rand, waar Jezus wijn van maakt, eerste teken van wat Hij komt doen:
ons leven vervullen. Papa wilde bij Jezus horen en bij zijn gemeente.”

Hij zou het leuk vinden om te weten dat ik dit in het kerkblad zet.

Hij heeft het kerkblad veel gelezen, ik nam het vaak voor hen mee.

Hij heeft, toen ik hier 15 jaar geleden werd bevestigd, meegedaan aan de handoplegging.

Tenslotte:

Mijn grootouders hadden als één van de eerste toeristen een huisje op Terschelling,
al in 1924.

Terschelling is altijd dierbaar gebleven voor hem en ook voor ons.

We gaan er een weekje heen in februari.

In een verhaal voor de kinderen in een kerkdienst vertelt Papa hoe hij als klein jongetje op Terschelling verdwaald was. Het werd donker en hij werd bang.

Opeens ging de Brandaris, de vuurtoren, aan! Toen kon hij de weg weer vinden.

Hij noemde de vuurtoren een teken van God die de weg wijst.

Ik ben gek op vuurtorens.

ds Anne Helmers-van Tricht

Om te beginnen...

2009-01-01T12:00:00.001+01:00

Een nieuw jaar zijn we begonnen.

Een hoogtepunt in onze gemeente zal dit jaar zijn: de musical Naäman.
Elke vrijdagavond oefenen we een gedeelte daarvan in de kerk. We voeren de musical uit op de middag van Palmzondag, 5 april. U hoort daar natuurlijk tegen die tijd meer over
Om het verhaal alvast wat te kennen geef ik dat hier weer.

De musical ‘Naäman’ is gebaseerd op het bijbelverhaal ‘De genezing van Naäman’ uit
2 Koningen 5, 1-27.

‘Naäman, een legeroverste uit Syrië, staat in hoog aanzien, maar hij is melaats.’
Zo begint, vrij vertaald, het boeiende verhaal over Naäman, de Syriër.
In deze musical is gezocht naar een symbolische vertaling van de melaatsheid van Naäman.
Melaats-zijn betekent: er niet bijhoren, een out-cast zijn, maar in het geval van Naäman ligt dat anders. Hij staat juist in hoog aanzien; ondanks zijn melaatsheid. De melaatsheid van Naäman is in deze musical vertaald met: ‘arrogantie’. Naäman doet afstand van zijn arrogantie. Hij voelt zich weer ‘rein’, weer ‘mens’. Hij gaat door de knieën en is zo in staat om ‘recht te doen’.
Naäman draagt als symbool van zijn macht en arrogantie een gouden mantel. Die verhult wie hij werkelijk is: melaats. Die gouden mantel zet Naäman op een voetstuk en verhindert tevens het contact met anderen. Over dat gemis aan vriendschappen mijmert Naäman als hij - na een glorieuze ontvangst - na weer een overwinning op Israël, bij zijn prijzenkast zijn trofeeën staat te bekijken. Die prijzenkast onderstreept zijn hoogmoed. Naäman ziet zichzelf in de spiegel en raakt verstrikt in een depressieve bui. Zo merken we dat Naäman last heeft van zijn ‘melaatsheid’. Zijn bedienden bezingen in het lied ‘Zwakke plekken’ deze andere kant van Naäman. Meteen na het lied herstelt Naäman zich van zijn depressie. Hij is niet in staat zijn arrogantie af te leggen.
Een slavin - door Naäman in Israël geroofd bij één van zijn veldtochten - verzucht op een dag: ‘Was mijn heer maar bij de profeet Elisa in Samaria. Die kan hem van zijn melaatsheid genezen’.
De vrouw van Naäman vraagt aan haar wat Elisa voor een soort man is. In een Israëlische dans krijgen we zicht op Elisa. ‘Elisa maakt je vrij. Als je Elisa hebt ontmoet, ervaar je God van heel dichtbij.’ ‘Zo’n iemand heeft Naäman nodig. Daar moest hij meer eens naar toe gaan,’ hoor je zijn vrouw denken. Maar als zij haar man met dit plan confronteert, wordt hij witheet. Naäman, de grote, is niet van plan om zich door een kleine slavin naar Israël te laten sturen. Als hij zich uiteindelijk realiseert dat er iets moet gebeuren, wendt hij zich tot de koning van Aram. Zo doen belangrijke mensen dat; als grote heren onder elkaar.
De koning van Aram stuurt hem met een aanbevelingsbrief door naar de koning van Israël. Daar wordt Naäman als een mega-ster ontvangen. Naäman overlaadt de koning met geschenken. Maar als de koning verneemt dat Naäman melaats is en naar Israël is
gestuurd in de verwachting daar genezen te zullen worden, raakt de koning in paniek.
Hij vermoedt een valstrik en denkt dat de koning van Aram een reden zoekt voor een militair conflict. De koning van Israël staat het uiteindelijke heil van Naäman in de weg. Naäman moet niet bij de koning zijn, maar bij Elisa ‘opdat hij weet dat er een profeet in Israël is’.

Door de profeet zal Naäman de God van Israël leren kennen. Elisa zelf verschijnt niet ten tonele. In de musical laten we de profeet door de telefoon spreken. Onzichtbaar, maar wel aanwezig. Zo komt Naäman bij het huis van Elisa. De tegenstelling is groot: geen rode loper, geen volksliederen, niets. Zelfs Elisa komt niet. In plaats daarvan stuurt hij Gehazi. Die vertelt Naäman dat hij zich zeven keer moet onderdompelen in de rivier de Jordaan. Weer wordt Naäman witheet. ‘In de Jordaan? In die prutsloot?’ In het lied ‘De Jordaan’ bezingt Naäman de pracht en praal van de rivieren in Syrië: de Abana en de Parpar. Daarmee vergeleken valt de Jordaan in het niet. Maar Naäman kent de betekenis van de Jordaan in de geschiedenis van Israël niet. De Jordaan is een overgangsrivier: ‘van woestijn naar Kanaän’. De Jordaan staat voor een nieuw begin.
Weer moet ‘klein’ (het gevolg van Naäman) Naäman, de grote, op het goede spoor zetten.
Onder het motto ‘baat het niet, het schaadt ook niet’ laat Naäman zich overhalen om zich zeven keer onder te dompelen in de Jordaan. Deze scène wordt in de musical uiteraard niet in beeld gebracht.

We vernemen de reacties van de bedienden van Naäman. Zij vertellen opgewonden wat
er is gebeurd: Naäman is door de knieën gegaan en voelt zich weer mens.
Hij heeft uiteindelijk zijn arrogantie afgelegd. Vanaf dat moment draagt hij ook geen gouden mantel meer. Naäman wil Elisa, de profeet, met cadeaus overladen, maar Elisa zegt: ‘Bij God hoef je niet met volle handen aan te komen’. Om het spoor met Israël niet kwijt te raken, neemt Naäman een zak aarde mee naar huis. Eenmaal thuis zal hij zich gewoon weer voor zijn eigen god, Rimmon, moeten buigen. De God van Israël heeft ook geen zak aarde nodig als een soort isolatielaag tegen de invloeden van Rimmon. Toch zal die zak aarde Naäman altijd blijven herinneren aan zijn bezoek aan Elisa. Als Elisa ziet dat Naäman zijn grootheid heeft afgelegd, neemt hij afscheid van hem met de woorden: ‘Ga tot vrede’. Nu kan Naäman recht gaan doen.
Dat is voor Gehazi, de knecht van Elisa, nog niet weggelegd. Die vindt het een gemiste kans dat Elisa de cadeaus van Naäman heeft geweigerd. In de musical komt Gehazi op met een aantal van die cadeaus. Hij vertelt dat hij die - door een smoesje te vertellen - heeft gekregen van Naäman. Gehazi verheugt zich in zijn rijkdom.

Het verhaal is nog niet uit. In de laatste scène zien we dat Naäman weer thuiskomt. Hij verruilt de trofeeën in de prijzenkast voor de aarde uit Israël. Meteen laat hij zien dat hij de woorden van Elisa ‘Ga tot vrede’ heeft begrepen. Hij laat Rispa, de slavin, vrij. Alsof het jubeljaar al is aangebroken: scheefgegroeide verhoudingen worden hersteld. Zover is het voor Gehazi nog niet.
Als Naäman in de krant een verslag leest over zijn genezing, ontdekt hij ook dat Gehazi de cadeaus voor zichzelf heeft willen houden. Die arrogante houding breekt hem op. De rollen worden omgedraaid. Gehazi wordt melaats. Hij loopt in de gouden mantel van Naäman over het toneel. Maar ook in deze situatie laat Naäman merken dat hij de woorden ‘Leek lesjalom’ (ga tot vrede) van Elisa heeft begrepen. Hij weet als geen ander hoe Gehazi zich nu moet voelen: melaats.

In het slotlied wordt aangegeven wat er zal veranderen in de scheefgegroeide verhoudingen in onze wereld, als iedereen de vrede doet. Maar om dàt te realiseren, zullen groten als Naäman door de knieën moeten, om oog voor klein te krijgen.
Pas dan kan er sprake zijn van recht en gerechtigheid.
De musical start met een kort gesprek tussen een volwassene en een kind. De volwassene zegt: ‘Kom mee. Wij gaan de vrede doen’. Als het kind vraagt wat dat betekent, vertelt de volwassene het verhaal over Naäman, de Syriër.
Tijdens het slotlied komen het kind en de volwassene weer op.
Het kind heeft niet alleen begrepen wat ‘vrede doen’ betekent, maar zal er ook zelf zijn schouders onder zetten. Het prachtige verhaal over Naäman hoeft misschien nooit meer verteld te worden als iedereen de woorden van Elisa in de praktijk brengt: ‘Ga tot vrede!’
Daar wil deze musical aan bijdragen.

ds Anne Helmers-van Tricht

Kerst 2008

2008-12-26T21:55:00.000+01:00

Tijdens de gezellige gezinsviering werd door de kinderen en leiding van de kindernevendienst een mooi kerstspel opgevoerd. Klik op de link voor de foto's.

Wat is kerstmis

2008-12-25T08:00:00.001+01:00

Vierde Advent 2008

2008-12-21T12:11:00.000+01:00

Luisteren
naar het woord
dat leven schenkt.
Ruimte scheppen
in je binnenste
opdat het woord
handen en voeten
krijgt.
Takken als open armen
nodigen daartoe uit.

Licht van ons leven
richt ons kijken,
leer ons zien.

Derde Advent 2008

2008-12-14T14:03:00.001+01:00

Ontvangen
van leven:
in vruchtwater,
in water van je doop,
ondergaan
en boven komen,
en tot bloei komen
vanuit de bron
die leven schenkt.

Licht in ons leven,
richt ons kijken,
Leer ons zien.

Tweede Advent 2008

2008-12-07T12:58:00.000+01:00

Op weg gaan,
is op weg zijn,
is leven
bij de dag:
recht trekken
wat krom is,
recht doen
aan anderen,
jezelf,
de aarde,
leven ontdekken
in wintergroen.

Licht van ons leven,
richt ons kijken,
leer ons zien.

Om te beginnen...

2008-12-01T20:59:00.001+01:00

Anne Helmers-van Tricht

Eerste Advent 2008

2008-11-30T11:45:00.006+01:00

Uitzien
- naar donkere dagen -
naar licht,
naar leven,
van hoop en liefde.
Kijk naar:
een knop, een kaars,
verwachting van leven en licht,
versluierd aanwezig.

Licht van ons leven
richt ons kijken,
leer ons zien.

Ter gedachtenis van de gestorvenen

2008-11-23T11:43:00.002+01:00

Heer, herinner U de namen
van hen die gestorven zijn,
en vergeet niet, dat zij kwamen
langs de straten van de pijn,
langs de wegen van het lijden,
door het woud der eenzaamheid,
naar het dag en nacht verbeide
Vaderhuis, hun toebereid.

Heer, herinner U hun luisterend
wakker liggen in de nacht
en hun roepen in het duister,
de armzaalgheid van hun kracht,
en wil zeer aandachtig lezen
in de rimpels van hun huid
de verscheurdheid van hun wezen,
en wis hunne zonden uit.

Die Maria hebt vergeven
en de rover aan het kruis,
laat de doden eeuwig leven
met U in het paradijs.
Heer, heinner U hun namen,
oordeel hen en spreek hen vrij,
en bedek hun schuld en laat hen
zitten aan uw rechterzij.

Waarheen zal de mens zich keren,
die, staand voor uw aangezicht,
uwe liefde moet ontberen
bij het eindelijk gericht?
Heer, zo Gij niet wordt bewogen
door het breken van zijn stem,
door de droefheid in zijn ogen,
is bij niemand heil voor hem.

Liedboek voor de kerken, gezang 273

Als God zou spreken...

2008-11-10T23:27:00.004+01:00

Het Onze Vader op een eigentijdse manier...

Stem: Onze Vader die in de hemelen zijt...

God: Ja!

Stem: Sst! Ik ben aan het bidden!

God: Ja, je hebt mij toch aangeroepen?

Stem: Ik, U aangeroepen? Maar dan bent U dus God? Eerlijk gezegd had ik niet gedacht dat U echt iets zou terugzeggen.

God: Nou, Ik luister. Wat wil je me zeggen.

Stem: Uw naam worde geheiligd.

God: Meen je dat echt?

Stem: Wat moet ik menen?

God: Of je Mijn naam echt wilt heiligen? Weet je wel wat je bidt?

Stem: Eh, het betekent... Nee, ik weet eigenlijk niet wat het betekent.

God: Het betekent dat jij Mij eren wilt, dat Ik het allerbelangrijkste voor je ben, dat Mijn naam waardevol voor je is.

Stem: Oh, betekent het dat. Dat heb ik nooit geweten.

God: Wil je me nog meer zeggen?

Stem: Ja. Uw koninkrijk kome. Uw wil geschiede gelijk in de hemel als ook op de aarde.

God: Doe je daar ook wel wat voor?

Stem: Dat Uw wil geschiede? Natuurlijk! Ik ga toch naar de kerk. Dat wilt U toch?! En ik doe ook altijd wat in de collectezak. En zelfs de zendingsbus krijgt nog wel eens wat van me. En ik bid bij het eten.

God: Ja, maar ik vraag meer van je! Ik wil dat jij je met en door anderen gelukkig kunt voelen, dat je leert denken vanuit de anderen en voor anderen, dat mensen in hun nood geholpen worden, dat mensen mijn boodschap te horen krijgen. Denk je daar bijvoorbeeld wel eens aan? Ik wil dat zieken genezen, hongerigen gevoed, treurenden getroost, misdadigers opgevangen en onderdrukten bevrijdt worden. Kan ik daarvoor op je rekenen? Want alles wat je voor deze mensen doet, doe je immers voor mij!

Stem: Ja, hoor eens, waarom houdt U dat nu uitgerekend mij voor? Er zijn toch zoveel mensen die in de kerk zitten te huichelen; die een inkomen hebben van ver boven Jan Modaal, maar die niet eens hun kerkelijke bijdrage betalen, laat staan diep in hun beurs tasten voor mensen in nood!

God: Sorry hoor! Ik dacht dat je er werkelijk voor bad, dat Mijn koninkrijk komt en dat Mijn wil geschiedt. Als je erom bidt, moet je er ook aan werken en niet eerst naar anderen wijzen. Pas wanneer je hetzelfde wilt als Ik, kun je mijn vertegenwoordiger zijn.

Stem: Ja, nu U het zo zegt.. Geef ons heden ons dagelijks brood.

God: Het hangt mede van jouw mentaliteit af of ze elders in de wereld ook hun dagelijks brood kunnen ontvangen, je bidt niet alleen voor jezelf, maar ook voor alle mensen.

Stem: En vergeef ons onze schulden, gelijk ook wij vergeven onze schuldenaren.

God: En Mark, de buurman?

Stem: Mark? Begint U ook alweer over hem. Moet ik nu weer aan hen denken? Hij zet mij altijd openlijk voor schut. Hij doet net of hij alles beter weet en alles beter kan. Ik word al woedend voor ik aan hem denk. En hij doet het er gewoon om. Die vent heeft..

God: Ik weet het! Maar je gebed dan?

Stem: Ja, zó bedoelde ik het in ieder geval niet!

God: Nou, je bent in ieder geval eerlijk. Vind je het plezierig om maar met dat gevoel te blijven rondlopen?

Stem: Nee, natuurlijk niet. Ik word er gewoon ziek van.

God: Ja, luister eens: Vergeef Mark en Ik vergeef jou. Ik weet het, het is wel moeilijk om als eerste over de brug te komen. Misschien vind je het wel vernederend als je je zo tenminste voelt. Maar je zult merken dat dat het waard is!

Stem: Ik weet niet of ik dat wel kan opbrengen.

God: Ik help je erbij.

Stem: En leid ons niet in de verzoeking, maar verlos ons van de boze.

God: Ik wil niets liever! Maar vermijd dan alsjeblieft situaties waarin je verzocht wordt.

Stem: Hoe bedoelt U dat?

God: Je weet best heel goed dat het vaak gebeurt dat je dingen doet die je niet voor jezelf kan verantwoorden!

Stem: Dit is het moeilijkste gebed dat ik ooit gebeden heb. Het heeft inderdaad alles te maken met mijn dagelijks leven... Want van U is het koninkrijk en de kracht en de heerlijkheid tot in de eeuwigheid.

God: AMEN!

bron: Baptistengemeente 'De Bron' in Emmen

2008-11-01T13:00:00.009+01:00

Kerst is nog ver weg en advent eigenlijk ook. De adventstijd begint op de laatste zondag van deze maand. Met de kinderen openen we vanaf dan luikjes in een adventskalender. Het gaat over verwachten in de adventstijd. Misschien leuk om voor we de verwachting gaan vieren een stapje terug te gaan via de legende: de heilige Anna. Zij zou de moeder zijn van Maria, de moeder van Jezus. Dus Anna is de oma van Jezus.

In Bretagne, waar wij met vakantie waren, zagen we veel afbeeldingen van de heilige Anna. (Leuk voor iemand die Anne heet.) Ik maakte in Crozon deze foto (links) van een kerkraam waar zij opstaat met haar dochtertje Maria. En op internet vond ik haar zo (rechts) afgebeeld door de schilder Albrecht Dürer (1471-1528).
De Heilige Familie, maar dan met Oma.

Op internet vond ik ook iets over de legende. Grappig hoe het volksgeloof altijd vrolijk van alles aanvult dat ons aan kennis ontbreekt. Daar hebben we kennelijk behoefte aan als mens. Er zou in de 2e eeuw een Griekse tekst zijn geschreven door ene Jakobus, waar de legende op stoelt.

Anna en haar man Joachim waren (volgens de overlevering) gehuwd, welgesteld, maar kinderloos. Zij leefden helemaal volgens de Wet van God. Toch wordt het offer van Joachim in de tempel geweigerd, omdat hij geen kinderen heeft. Joachim vlucht met zijn kudde de woestijn in. Anna denkt dat hij dood is en doet haar beklag bij God en vraagt om een kind. Haar gebed wordt verhoord. Tegelijk krijgt Joachim van een engel te horen, dat zijn vrouw in verwachting is. Hij keert met zijn kudde terug en ontmoet zijn vrouw bij de Gouden Poort in Jeruzalem en geeft haar een kus. Anna geeft het leven aan een meisje: Maria. De ouders wijden het kind aan God en brengen Maria, als zij drie jaar oud is, naar de tempel. Daar wordt zij gevoed door engelen.

Als zij twaalf jaar oud is, wordt Maria door de hogepriester uitgehuwelijkt aan Jozef, een weduwnaar op leeftijd. Jozef heeft kinderen en is aannemer. Hij mag Maria alleen maar behoeden. Onmiddellijk na het huwelijk vertrekt hij voor enkele maanden naar een bouwkarwei. Maria wordt intussen van Godswege zwanger. Als Jozef thuiskomt ziet hij, dat Maria in verwachting is. Ook de hogepriester komt dit te weten. Maria en Jozef moeten de proef met het bittere water ondergaan, maar doorstaan die glansrijk. Jezus wordt onderweg naar Bethlehem geboren in een grot. Een vroedvrouw constateert, dat Maria nog steeds maagd is.

De onbekende schrijver van de Geboorte van Maria noemt zichzelf Jacobus, een zoon uit het eerste huwelijk van Jozef. Hij doet het voorkomen alsof hij getuige was van de geboorte van Jezus. De schrijver leunt in zijn verhaal heel sterk op grote Bijbelse figuren als Sara en Abraham, Hanna en Elkana, en werkt de verhalen over de geboorte van Jezus uit de evangelies van Mattheüs en Lucas verder uit.

Zo ontstaat een nieuw verhaal, dat grote invloed heeft gehad op de volksdevotie en via deze omweg ook op het theologisch denken over Maria. In latere eeuwen is de legende verder uitgebreid. Niet alleen Jozef, maar ook Maria stamt af van koning David: zowel van vaders als van moeders kant is Jezus van Koninklijke bloede. Dat is in later tijden (iconografisch) uitgebeeld in de boom van Jesse. In de dertiende eeuw komt het verhaal op van de drie huwelijken van Anna. Zij werd twee keer weduwe, hertrouwde telkens en kreeg uit ieder huwelijk een dochter. Zo ontstond de familie van Anna, die men de maagschap noemt.

De verering van Anna begint in de vijfde/zesde eeuw in het Midden-Oosten en komt al spoedig naar het Westen (Venetië en Rome). Zij bereikt haar hoogtepunt in de 15e en 16e eeuw. In die tijd ontstaat een heel speciale afbeelding Anna te Drieën: Anna met Maria en Jezus. In de vijftiende eeuw vooral uitgebeeld als vrouw die op haar arm een meisje (Maria) draagt, die een klein kind (Jezus) vasthoudt. Rond 1600 zitten Maria en Anna dikwijls op een bank, terwijl Jezus als klein kind tussen hen in staat. Anna heeft dan dikwijls een boek of een vrucht in haar hand.

Op een van de bekers van ons zilveren avondmaalsstel staan drie plaatjes. We hoorden van de zilverexpert van Tussen Kunst en Kitsch dat de drie plaatjes Geloof, Hoop en Liefde voorstellen! Alle drie beelden een vrouw uit. De liefde wordt voorgesteld door een vrouw met twee kinderen: één op haar arm en een aan haar zijde.

Ik hoop dat u het hier kunt zien:

De liefde van God is als die van een moeder:

vol erbarmen voor onze kleinheid.

ds Anne Helmers-van Tricht

Over de heilige Anna...

Zij is schutspatroon van:
timmerlui, kinderlozen, paardensport, grootouders, thuiswerkers en huisvrouwen, kantklossers, verloren voorwerpen, mijnwerkers, moeders, handelaars in oude kleren, armoede, zwangerschap, naaisters, onvruchtbaren, turners, stalknechten.

Jozef

2008-10-05T12:13:00.002+02:00

De komende weken zullen we het verhaal van Jozef volgen (Genesis 37-50).

Vandaag lazen we het gedeelte over de dromen van Jozef, waarin zijn ouders en broers voor hem buigen. Dit zaaide kwaad bloed bij zijn broers en toen ze de kans hadden ontdeden ze zich van hem.

Het onderstaande filmpje verbeeldt op schitterende wijze het verhaal tussen het heenzenden van Jozef door zijn vader Jacob en de verkoop van (inmiddels) de slaaf Jozef aan Pontifar, de commandant van de lijfwacht van de farao.

Om te beginnen...

2008-10-01T11:56:00.000+02:00

Heeft u wel eens goed naar het avondmaalsstel gekeken?

Ik vermoed van niet, want dat gaat zo met huisraad… je gebruikt het en kijkt er niet naar.

Toch is die huisraad van onze kerk wel bijzonder. We hebben een “daags” en een “zondags” stel. Het daagse is van tin, dat komt uit de tinkoepel van de Zaanse Schans. Het zondagse is van zilver. Het werd daarom niet vaak gebruikt…

Over die bekers en borden willen we graag meer weten.

Hoe oud is het? Wat is het waard? Wat betekenen de plaatjes die er op de ene beker staan? Waarom staat er niets op de andere? Zou er een verhaal over zijn?

Zo niet is dat ook niet erg, want we gebruiken het evengoed.

We vieren zeven maal per jaar avondmaal en gebruiken de stellen eigenlijk door elkaar…

Hoe het zij: we nemen het hele spul mee naar een opnamedag van Tussen Kunst en Kitsch in Apeldoorn op 13 oktober. Wie weet komen we ook nog op tv.

U hoort er meer over…

ds Anne Helmers-van Tricht

Startzondag (verslag)

2008-09-28T16:22:00.004+02:00

De startzondag was een grandioos succes. Een strakke organisatie, een gul zonnetje, een leuke fietsspeurtocht door ons mooie dorp, een lekkere broodmaaltijd in de kerk en tenslotte een introductie van de musical Naäman (pdf). Het verhaal is gebaseerd op "De genezing van Naäman" (2 Koningen 5). We hebben een dans uit de musical geoefend en het laatste lied gezongen. De regisseurs van het spel hopen op veel inschrijvingen.

Voor foto's van de startzondag gaat u hierheen.

Voor een filmpje (60 mb) van de foto's gaat u hierheen.

Startzondag

2008-09-21T23:07:00.000+02:00

De startzondag zal zijn op 28 september.

Het is de gewoonte om met iets bijzonders en gezelligs het kerkenwerkseizoen te beginnen.

U wordt voor de startzondag als altijd persoonlijk uitgenodigd door uw wijkouderling.

Wat we gaan doen?

Een puzzeltocht door ons eigen dorp… met een verrassende ontknoping die iets te maken zal hebben met het starten met een musicalproject voor jong en oud in onze gemeente in het komende seizoen.

Open monumentendag: ga méé op ontdekkingstocht

2008-09-04T21:40:00.011+02:00

De Zaanstreek staat vol schitterende monumenten en andere historisch waardevolle gebouwen en objecten. Een rijke schakering van woonhuizen, molens, schepen, pakhuizen, kerken en bedrijfspanden…. typische voorbelden van Zaanse houtbouw en ondernemersgeest. Eens per jaar op Open Monumentendag, ditmaal op 13 september, kunt u ze ook eens van binnen bekijken.

Ook onze kerk doet mee. Per slot van rekening is het kerkgebouw een gemeentelijk monument. Binnen worden de gehele dag activiteiten georganiseerd. Percussieband Twitching Eye Trio geeft verspreid over de dag verschillende voorstellingen. Ook onze eigen organisten laten zich niet onbetuigd en bespelen ons monumentale orgel (fragment). Natuurlijk kunt u de hele dag door een kaarsje branden en bijvoorbeeld ons doopboek bekijken. Het boek benoemt alle dopelingen vanaf de negentiende eeuw tot nu. Beneden, in de hal, is een fototentoonstelling te zien over de renovatie van de boerderij op Dorpsstraat 601. Natuurlijk zijn er altijd vrijwilligers aanwezig om al uw vragen over onze kerk en gemeente te beantwoorden.

Het programma:
10.15 – 10.45 Orgelconcert
12.30 – 12.45 Twitching Eye Trio
13.00 – 13.30 Twitching Eye Trio
13.30 – 14.00 Orgelconcert
14.00 – 14.15 Twitching Eye Trio
14.30 – 14.45 Twitching Eye Trio
15.00 – 15.30 Orgelconcert

Het hele programma voor de Zaanstreek is ook beschikbaar in pdf-formaat. Voor meer informatie gaat u naar www.zaanstad.nl.

Om te beginnen...

2008-09-01T12:00:00.000+02:00

Uit de brief van Johannes (1 Joh. 1)

4 We schrijven u deze brief opdat onze blijdschap volkomen zij.
5 Dit is wat wij hem hebben horen verkondigen en wat we u verkondigen: God is licht, er is in hem geen spoor van duisternis.
6 Als we zeggen dat we met hem verbonden zijn terwijl we onze weg in het duister gaan, liegen we en leven we niet volgens de waarheid.
7 Maar gaan we onze weg in het licht, zoals hijzelf in het licht is, dan zijn we met elkaar verbonden en reinigt het bloed van Jezus, zijn Zoon, ons van alle zonde.
8 Als we zeggen dat we de zonde niet kennen, misleiden we onszelf en is de waarheid niet in ons…

Heftig hè? De zonde, daar hebben we het niet zo vaak over…

Uit de preek die daar onlangs over ging:

“Zijn bloed reinigt ons van alle zonden” betekent dat Hij het kwaad te lijf gaat. Dat doet Hij door zich als een misdadiger te laten pakken en ophangen. God in wie geen enkele duisternis is laat zich als een misdadiger pakken en ophangen… pakt zo het kwaad aan, door zichzelf in zijn Zoon daaraan uit te leveren.
Daar is niets romantisch aan, dat is niet filosofisch interessant, en dat staat ook niet open voor onze speculaties… “had dat ook anders gekund”, “wist Hij dit nou van tevoren” e.d.
God die licht is en in wie geen enkele duisternis is heeft zich laten pakken door het duister, en…… het duister overwonnen.
Dit heftige moeten we als gelovigen serieus nemen, tot ons nemen en uitdragen.
Hij heeft het duister overwonnen, Hij alleen. Voor ons.
We snappen het amper, maar dat hindert niet. Onze zonde zou kunnen zijn dat we het wegredeneren… er een andere oplossing voor verzinnen om het niet waar te hoeven hebben; niet in het licht gaan staan; niet blij zijn dat het het gewonnen heeft, dat de duisternis het heeft afgelegd, getackeld is door het bloed van Christus, klein gekregen, onmachtig gemaakt.
Daar gaat Johannes voor, om dat ons voor te houden.
Je mag het niet snappen... het naast je neerleggen omdat je er niets mee weet aan te vatten, dat “zijn bloed reinigt ons van alle zonden”…
Maar wat je niet mag is: denken dat jij het bent die dat doet: heil bewerken, licht zijn, het kwaad overwinnen.
Dat doe je elke keer dat je zelf jouw waarheid op de troon zet: wat jij vindt… zonder dat te proberen te zien in het licht van de waarheid van de liefde van God. God maakt wat jij vindt altijd weer anders, zachter, royaler…
De liefde van God maakt alles anders, Hij werkt met andere criteria, en vooral: geeft de voorrang aan wie redding nodig hebben: wie vastgelopen is, wie niet verder kan.

Om dat weer te beseffen kun je eigenlijk maar een ding doen: om aandacht vragen.
Het valt niet mee, want je lost het liever zelf op, toch? Zonde.

ds Anne Helmers-van Tricht

Persoonsgebonden aftrek van schenkingen aan de kerk

2008-08-21T22:53:00.003+02:00

Als u geld overgemaakt aan hulporganisaties, bijvoorbeeld het Nederlandse Rode Kruis of een kerkelijke instelling, dan mag u deze giften onder voorwaarden aftrekken als persoonsgebonden aftrek. Ook als u kosten hebt gemaakt voor hulporganisaties, kunt u deze onder bepaalde voorwaarden als giften meetellen.
Giften aan de volgende instellingen in Nederland mag u meetellen:

kerkelijke instellingen
levensbeschouwelijke instellingen
liefdadigheidsinstellingen
culturele instellingen
wetenschappelijke instellingen
instellingen die het algemeen nut beogen

Het gaat bijvoorbeeld om giften aan instellingen voor bestrijding van ziekten, hulp aan gehandicapten, kinderbescherming, ontwikkelingshulp, vluchtelingenhulp, natuurbehoud, redding op zee, oorlogsomstandigheden en natuurrampen. Of aan instellingen als het Nederlandse Rode Kruis, Stichting 1940-1945, musea en politieke partijen. En natuurlijk uw eigen kerkelijke gemeente. Dit kunnen bijvoorbeeld de groene kerkmunten zijn, maar ook uw vrijwillige bijdrage, donaties, en dergelijke.

Gewone giften mag u onder de volgende voorwaarden aftrekken:

U kunt met schriftelijke stukken aantonen dat u de gift daadwerkelijk hebt gedaan, bijvoorbeeld aan de hand van bankafschriften of kwitanties. Stuur de stukken niet met de aangifte mee.
De uitgaven waren hoger dan een bepaald bedrag, de drempel. Het bedrag boven de drempel mag u aftrekken tot een bepaald maximum.
Er stond geen tegenprestatie tegenover de gift.

Voor uw aangifte inkomstenbelasting 2008 verandert er iets.
Om in aanmerking te komen voor de giftenaftrek moet het goede doel door de Belastingdienst bij beschikking zijn aangemerkt als een Algemeen Nut Beogende Instelling (ANBI). Met de anbi-beschikking zijn giften afhankelijk van de vorm waarin zij gedaan zijn niet, gedeeltelijk of volledig aftrekbaar van het belastjaarinkomen van de donateur.
Gelukkig heeft de Protestantse Kerk in Nederland gezorgd dat de kerk door de Belastingdienst is aangemerkt als ANBI. Op 30 november 2007 heeft de Protestantse Kerk een groepsbeschikking ontvangen van de Belastingdienst. Dit betekent het dat er één groepsbeschikking is ontvangen voor het kerkgenootschap en alle zelfstandige onderdelen. Dit zijn:

de landelijke kerk
de Evangelisch-Lutherse synode
de dienstenorganisatie
de Protestantse Theologische Universiteit
de classes
de gemeenten (protestant, protestant in wording [=federatie], hervormd, gereformeerd, en evangelisch-luthers)
de diaconieën van deze gemeenten

Deze zelfstandige onderdelen behoeven zelf dus geen beschikking meer aan te vragen.In de plaatselijke gemeenten zijn er vaak ook allerlei commissies en werkgroepen actief, zoals zendingscommissie, evangelisatiecommissie, ZWO-werkgroep, Hervormde Vrouwendienst. Het werk van deze commissies geschiedt onder verantwoordelijkheid van de kerkenraad of van de diaconie en behoort daarmee tot het kerkelijke werk van de gemeente/kerk of diaconie; daarmee vallen ook deze commissies en werkgroepen onder de groepsbeschikking van de Protestantse Kerk in Nederland.

Voor meer informatie kunt u de websites van de Belastingdienst (www.belastingdienst.nl) of de PKN (www.pkn.nl) raadplegen. Heeft u nog meer vragen, neem dan contact op de het College van Kerkrentmeesters. Zij helpen u graag verder.

Ed van der Hulst
College van Kerkrentmeesters

De Ark van Noach

2008-08-15T21:46:00.002+02:00

Het Koninkrijk der Hemelen

2008-08-03T13:50:00.000+02:00

Matth.13:44-50
44 Het is met het koninkrijk van de hemel als met een schat die verborgen lag in een akker. Iemand vond hem en verborg hem opnieuw, en in zijn vreugde besloot hij alles te verkopen wat hij had en die akker te kopen.
45 Ook is het met het koninkrijk van de hemel als met een koopman die op zoek was naar mooie parels. 46 Toen hij een uitzonderlijk waardevolle parel vond, besloot hij alles te verkopen wat hij had en die te kopen.
47 Het is met het koninkrijk van de hemel ook als met een sleepnet dat in een meer werd geworpen en waarmee allerlei soorten vis werden gevangen. 48 Toen het net vol was, trok men het op de oever en ging men zitten om de goede vis in kuipen te doen; de slechte vis werd weggegooid. 49 Zo zal het gaan bij de voltooiing van deze wereld: de engelen zullen eropuit trekken en de kwaadwilligen van de rechtvaardigen scheiden, 50 en ze zullen hen in de vuuroven werpen, waar ze zullen jammeren en knarsetanden.

Discipel zijn van het Koninkrijk der Hemelen.

Het Koninkrijk der Hemelen. Wat zie je dan voor je? Iets groots, een grote ruimte …
Groot woord: Koninkrijk. Groot woord: Hemelen. Klinkt heel anders dan de hemel van onze kinderfantasie... is ook niet verkeerd, als voorstelling van een plek bij God, de hemel, waar opa heen is nu hij dood is. Maar de Hemelen, dat is groot en veel, heel veel hemel. En dan het Koninkrijk der Hemelen, dus over al die Hemelen wordt ook nog geregeerd. Een grote en machtige heerschappij moet dat zijn.

Koninkrijk der Hemelen: een beetje geheimzinnig klinkt het ook. Waar is het? Kun je er heen? Kun je daar komen? Moet je eerst dood, zoals met de hemel? Of is het zo groot dat het het leven en de dood allemaal omvat? Kan het ook hier bij ons zijn?

Het ligt kennelijk niet helemaal voor de hand wat het Koninkrijk der Hemelen is en het is ook niet gemakkelijk uit te duiden, want als Jezus spreekt van het Koninkrijk der Hemelen dan doet hij dat in beelden. Het is ...als een schat, ...als een koopman die gaat voor een mooie parel.

Gelijkenissen zijn kleine verhaaltjes, die een beetje helpen bij ons voorstellingsvermogen, een beetje maar, want wat hebben die heel verschillende beelden nou met elkaar gemeen?

Een schat in een akker, waar iemand helemaal voor gaat; een koopman die alles geeft voor een parel. Die twee beelden lijken wel wat op elkaar: dat iemand ergens helemaal op gericht is omdat het zoveel waarde heeft. En vooral: omdat het zoveel vreugde geeft. Dat je zo blij met iets bent dat je er helemaal door overstelpt wordt. Daar heeft het Koninkrijk der Hemelen mee te maken, daar lijkt het op. Zoveel vreugde: een gevoel van vreugde dat leiding geeft aan al het andere …

Maar het Koninkrijk der Hemelen is ook als een sleepnet met van alles en nog wat er in. Dat is een heel ander beeld. Het doet denken aan de gelijkenis van het binnenhalen van de oogst: het eetbare en het niet eetbare wordt samen binnengehaald. Eetbare en niet eetbare vis wordt op de kant gegooid. Hier zien we Jezus een beeld oproepen van de eindtijd. Hij zal het scheiden. Een grote weldadige opruiming, waarbij goed en kwaad uiteengerafeld wordt. We hoorden een paar weken geleden de gelijkenis van de goede en de slechte tarwe, die lijkt hier op. Bij het verwijderen van het ondeugdelijke: die vurige oven, dat geween en dat tandengeknars. Dat hoort bij die opruiming van Godswege. Er gaat van alles weg. Definitief. Eindafrekening. Niet bedoeld als bangmakerij: dat mensen zouden moeten branden in de hel. Maar wel als uitzuivering aan het einde der tijden. Een uitzuivering die alleen God maar kan doen. Ik vind dat een heerlijke gedachte: ooit zal er echt worden afgerekend met terrorisme, met gifstoffen, met kankercellen, met corruptie, met misbruik … met vernietigingswapens … met al die dingen en mechanismen die vernietigend zijn voor mensen, die leven onmogelijk maken.

Wat gaan we voelen als die netten van ons leven worden geleegd. Misschien doet het pijn. Maar ik stel me de pijn voor als te trekken van een rotte kies, het wegsnijden van een abces, een zuiverende handeling, braakmiddel om het vuil uit je lijf te krijgen. Een grote en vooral liefdevolle zuivering, om ons in onze volle schoonheid aan het licht te brengen. Dat doet God in zijn liefde.

Het Koninkrijk der Hemelen: grote vreugde om iets heel prachtigs en het uitzicht op een zuiverende schifting tussen goed en kwaad. En dat alles wat je ten diepste verlangt aan het licht mag komen.

Anne Helmers-van Tricht

Weinig Nederlanders gaan regelmatig naar kerk of moskee

2008-06-16T20:16:00.003+02:00

Bijna 6 op de 10 Nederlanders zeggen gelovig te zijn. Slechts weinigen daarvan gaan nog elke week naar kerk, moskee of andere godsdienstige bijeenkomsten.

In 2005/2006 rekende 58 procent van de Nederlanders zich tot een kerkelijke gezindte of levensbeschouwelijke groepering. Dat zijn ruim 9 miljoen mensen. Rooms-katholieken vormen met 29 procent de grootste groep. Bijna 20 procent is protestant, 5 procent is islamiet. Onder de overige 5 procent gelovigen vallen onder meer Joden en Hindoes. Ongeveer 42 procent van de Nederlandse bevolking hangt geen geloof aan.

Van de ruim 9 miljoen gelovigen in Nederland gaat slechts 20 procent elke week naar kerk, moskee of andere godsdienstige bijeenkomsten. Dat zijn ongeveer 1,8 miljoen mensen. Van de drie grootste groepen gelovigen in Nederland zijn de protestanten de trouwste kerkgangers. Bijna een derde van hen bezoekt elke week of vaker de kerk. Van de islamieten bezoekt 27 procent wekelijks of vaker de moskee. Slechts 7 procent van de rooms-katholieken, ten slotte, gaat elk weekend naar de mis, 57 procent gaat zelden of nooit.

De moskee bezoeken is een mannenzaak: van de islamitische mannen bezoekt 36 procent wekelijks of vaker de moskee, bij de islamitische vrouwen is dat slechts 16 procent. Onder de rooms-katholieken en protestanten zijn er nauwelijks verschillen in kerkgang tussen mannen en vrouwen.

Bron: CBS (www.cbs.nl)

De skyline van Assendelft

2008-05-17T13:53:00.003+02:00

Ons kerkgebouw en kerktoren bepalen samen met de watertoren en het profiel van de kerk van de Sint Odulphusparochie, de skyline van Assendelft.

Daar kan niemand omheen. Genoemde gebouwen dienen dus niet alleen behouden te blijven voor de gebruikers ervan, maar zijn en blijven van belang voor alle inwoners van Assendelft. Ook de gemeente Zaanstad heeft dit onderkend en heeft onze kerk daarom opgenomen in de lijst van gemeentelijke monumenten.
Wij, als vaste bezoekers van de kerk, hebben dankzij het actieve beheer van onze kerkrentmeesters het interieur de laatste jaren fors zien opknappen. De meest ingrijpende verbetering was het geheel in oude glorie terugbrengen van de kerkzaal omstreeks 1996. Dit gebeurde bijna geheel in eigen beheer en met eigen menskracht. Daarna werd ons prachtige orgel geheel gerestaureerd. Weliswaar werd deze restauratie van overheidswege gedeeltelijk gesubsidieerd, maar voor onze gemeente bleef het toch een financiële krachttoer.
De consequentie van genoemde overheidsbijdrage was dat orgel en kerk daarna de monumentale status verkregen en dit hield weer in, dat het kerkbestuur vanaf 1996 de zorg voor het behoud van kerk en toren, met de Monumentenwacht van Noord-Holland ging delen.
Een financiële zorg extra, want jaarlijks brengt genoemde monumentenwacht een inspectierapport uit, dat duidelijk de onderhoudsstaat van beide monumenten aangeeft. Dit goed verzorgde boekwerkje, voorzien van kleurenfoto’s, is pas weer uitgekomen en zal t.z.t. in de kerk ter inzage worden gelegd.
Gelukkig blijkt uit dit rapport dat het inwendige van de kerk in redelijke- tot goede staat verkeert. Bij het buitengebeuren komt de omschrijving “matig tot slecht” helaas wel een aantal keren om de hoek kijken.
Voor onze rentmeesters daarom de zorg, uiteraard indien financieel mogelijk, om op tijd de meest urgente herstelwerkzaamheden te laten uit voeren.
Het jaarlijks terugkerende bedrag voor inspectie en de daaruit voortvloeiende onderhoudskosten aan kerk en toren, vormen best een zware belasting voor onze kleine gemeente.
Als ons mooie kerkgebouw u in de toekomst vanuit de verte aangeeft dat u weer bijna thuis bent, of op momenten dat u zich in de sfeervolle kerkruimte laat onderdompelen in de warme orgelklanken, besef dan dat het goed is dat dit thuisgevoel voor de toekomst behouden blijft.
Wellicht wilt u zich dit gevoel in het bijzonder herinneren op het moment dat u uw jaarlijkse financiële bijdrage vaststelt. Een fijn stukje Assendelft blijft dan in stand.

Ik werd er na het schrijven van dit stukje door zielsverwanten aan herinnerd dat er ook nog andere methoden zijn om bij te dragen in genoemde kosten. Daarmee vul ik mijn verhaal graag nog even aan.
Vergroot bijvoorbeeld uw kans op een prijs door het kopen van meer loten van de bazaargroep die straks weer huis aan huis worden aangeboden.
Een extra bijdrage t.b.v. het broodnodige onderhoud van kerkgebouw c.a., door storting op rekeningnummer 3041.62.914 t.n.v. Protestantse Gemeente in Assendelft, bij de Rabobank Zaandam, kan bij de Belastingdienst worden opgegeven als gift, waarmee uw bijdrage als aftrekpost kan dienen.
Ook deze mogelijkheden van harte aanbevolen.

Hans Mulder

Niemand luistert

2008-05-04T11:45:00.003+02:00

als niemand
luistert
naar niemand
vallen er doden
in plaats van
woorden

Gedicht geschreven voor 4 mei door Jana Beranová.

Om te beginnen...

2008-05-01T11:32:00.001+02:00

Ten hemel opgevaren is
(LvdK, gez. 228)

1. Ten hemel opgevaren is, halleluja,
Christus die Heer en Koning is, halleluja.

2. Nu zit Hij aan Gods rechterhand, halleluja,
heerst over hemel, zee en land, halleluja.

3. Zie nu hoe in vervulling gaat, halleluja,
wat in de psalm geschreven staat, halleluja.

4. De Heer verleent zijn majesteit, halleluja,
aan Davids Zoon in eeuwigheid, halleluja.

5. Nu stijgt ons loflied op en eert, halleluja,
de Here Christus die regeert, halleluja.

6. De heilige Drievuldigheid, halleluja,
zij lof en prijs in eeuwigheid, halleluja.

Aldus luidt het woord des Heren tot mijn Here:
Zet u aan mijn rechterhand,
totdat Ik uw vijanden gelegd heb
als een voetbank voor uw voeten.

Psalm 110:1

Dit oude lied dat in ons liedboek staat hoort bij Hemelvaart.

Op de 40ste dag na Pasen, de zondagen meegeteld, is het Hemelvaart.
Dit jaar valt dat op 1 mei.
We hebben in onze gemeente niet de gewoonte om dan naar de kerk te gaan, elders is dat nogal eens wel zo.
Voor ons allen zijn het vooral vrije dagen…

Wat vieren we dan met hemelvaart?
Dat boven ons aardse bestaan de hemel gespannen staat, waar vandaan geregeerd wordt.
Je zou kunnen zeggen: de aarde bestaat bij gratie van de hemel. De hemel is de plaats van God, waar Jezus na Pasen zijn troon bestijgt en daarmee de verhouding tussen boven en beneden aan geeft: ruimte voor ons om in te leven. We hoeven niet in de laagte van de zonde en de dood, en we hoeven ook niet boven onszelf uit in de hoogte.

Het is niet verkeerd dat we hemelvaart in verband brengen met lente, lekker vrije dagen, en naar buiten kunnen… dauw trappen: op je blote voeten door de bedauwde weilanden.
We vieren de vrijheid die ons met Pasen gegeven is en die met Hemelvaart concreet wordt: ons leefgebied wordt afgebakend: op de aarde en onder de hemel: nooit onbeschermd.

Het lied speelt met dat hoog en laag. Ook als u het niet kent of geen noten kunt lezen kunt u het zien: de noten stijgen in elke regel en dalen op de helft weer naar beneden (zie liedboek). Een speels trappen lopen dat steeds eindigt met de lofzang: halleluja (dat is hebreeuws voor loof de Heer).

Vanuit de hemel worden we niet alleen gelaten in die grote leefruimte die we gekregen hebben: de liefde van God en van Jezus, de Heilige Geest, daalt over ons en leeft met ons mee, vult onze ruimte.
Dat vieren we met Pinksteren.

Gezegende dagen!

ds Anne Helmers-van Tricht

Koninginnedagmarkt

2008-04-30T20:41:00.002+02:00

Zoals gebruikelijk stond de bazargroep weer met een kraam op de vrijmarkt bij de kerk. Ook deze keer met plantjes, handwerk en dergelijke zaken. Ook plaatsjes in het receptieboek werden grif gekocht.
Uiteindelijk bracht de markt een totaalbedrag van € 803,73 op. Een mooi resultaat.

Musical Jacob

2008-04-27T13:22:00.003+02:00

Een groep jongeren uit alle hoeken van de Zaanstreek heeft enthousiast samengewerkt om het muziektheater 'Jacob' in elkaar te zetten en uit te voeren. Het verhaal van Ezau en Jacob (Ge nesis 25:19-33:5) is bewerkt en in een modern jasje gestoken. Ook enkele jongeren uit onze eigen gemeente deden mee.
Een tournee langs verschillende kerken is het gevolg en vandaag werd Protestantse Gemeente in Assendelft aangedaan. Op 18 mei wordt de laatste voorstelling gegeven in de Hervormde kerk, Noordeinde in Wormerveer. Aanvang 10.00 uur.

Klik hier voor een fotoreportage van de voorstelling in Assendelft.

Om te beginnen…

2008-04-01T15:24:00.000+02:00

Hoe ongelovig is Thomas? (een gedachte bij Johannes 20:19-31)

"Thomas, wat we nou hebben meegemaakt: Jezus is geweest!"
Het is op de avond van Pasen. Er is die dag zo veel gebeurd, die vrouwen met dat vreemde bericht: Jezus is opgestaan!
Wat onwaarschijnlijk toch allemaal, niet?
Opstanding uit de dood, kom nou, er zijn grenzen.

Er zijn grenzen aan wat wij geloven kunnen, laten we eerlijk wezen. En daar is niks mis mee. Want we gaan gewoon af op wat we zien en horen en voelen: dat zijn onze graadmeters van wat waar is: onze zintuigen.

Wij geloven pas iets als we het zien. Dat is heel gewoon en ook heel verstandig, want voor je het weet tuin je ergens in.
We hebben onze zintuigen niet voor niets van onze Schepper gekregen!
Thomas is dus voor ons een volstrekt geloofwaardige figuur.
Veel geloofwaardiger dan Jezus eigenlijk, want daar begrijpen we niets van: opeens in de kamer staan bij de discipelen...

Dat Thomas dat niet gelooft voor hij het ziet, dat kunnen wij helemaal meemaken.
Is die man vreselijk ongelovig? Wel nee, die man is gewoon realistisch, net als wij.
"Goed dan Thomas", zegt Jezus, "Ik laat me aan je zien. Kijk maar, voel maar.
Hier heb je me."

Jezus heeft er alles voor over om ons aan het geloven te krijgen. Hij past zich dus aan, aan hoe wij zijn. Hij past zich aan, aan onze zintuigen. Hij laat zich zien en voelen.

Zo zichtbaar en tastbaar zijn wij aan elkaar gegeven. Jezus heeft er alles voor over om ons aan het geloven te krijgen: hij heeft ons er voor over. Goed dan: hier heb je elkaar, kijk maar, voel maar, neem waar hoe het met de ander gesteld is.
Maar kijk dan ook goed en raak voorzichtig aan, niet slordig, niet oneerbiedig, maar met aandacht.

Ja, als je wat zien en beleven wilt, dan krijg je ook wat: je krijgt elkaar.

Verrassend en een hele verantwoording!

ds Anne Helmers-van Tricht

Zevende zondag veertigdagentijd - Pasen

2008-03-23T11:33:00.002+01:00

Thema: Opgestaan! (Mattheüs 28:1-10)

Als Maria van Magdela en de andere Maria bij het graf komen, komt er een grote aardbeving.
De steen van het graf is weggerold en er is een engel, die vertelt dat Jezus is opgestaan.

Uitleg
De muren zijn afgebouwd, het puin is geruimd. De bloemen van de Amaryllis (bron van nieuw leven en opstanding) zijn uitgekomen en stralen:
Licht uit de duisternis - de Heer is waarlijk opgestaan.
Halleluja!!

Zesde zondag veertigdagentijd - Palmpasen

2008-03-17T13:52:00.001+01:00

Thema: Opstaan om feest te vieren.

Op deze zondag doen wij het verhaal over de intocht van Jezus in Jeruzalem. De mensen zwaaien met palmtakken, die wij verbeeld hebben in de schikking om de bol, die aan alle kanten omgeven wordt door muren.
De bloemknoppen van de amaryllis (symbool van nieuw en opstanding) barsten al open. Een laatste restje puin moet nog opgeruimd worden.

Vijfde zondag veertigdagentijd

2008-03-09T11:49:00.003+01:00

Thema: Opstaan en thuiskomst (Nehemia 6-7)
Nehemia krijgt nog steeds veel tegenstand bij het bouwen van de muur. Sanballat, Tobia en Gesem proberen hem in de val te lokken. Maar Nehemia heeft het in de gaten en hij werkt stug door aan de herbouw van de stad.
Vandaag horen we ook dat duizenden ballingen weer terugkeren in de stad: na al die tijd zijn ze eindelijk weer thuis.

Uitleg
Dikke knoppen worden er gevormd aan de Amaryllisstengel. De bol wordt omgeven door mos, symbool van rust en vrede. De puinhoop wordt verder afgegraven en aan de muur wordt doorgemetseld.

Intrededienst Martin Günther in Dessau

2008-03-06T22:26:00.002+01:00

Hans Soban uit Dessau stuurde ons de foto's van de intrededienst van de nieuwe voorganger in Dessau, Martin Günther. Hij schreef er de volgende tekst bij:

"Wir hatten am Sonntag den Einführungsgottesdienst unseres neuen Pfarrers,
Martin Günther.
Er ist seit Dezember im Dienst, aber die offizielle Einführung gab es im
gestrigen Gottesdienst. Wir schicken Euch ein paar Fotos, damit Ihr einen
Eindruck davon bekommt. Er ist Pfarrer unserer und der Georgengemeinde.

Es war ein sehr schöner Gottesdienst, unsere Kirche war voll, Vertreter der
Nachbargemeinden und Vertreter der Stadt, einschließlich unseres
Bürgermeisters waren dabei und sprachen sehr schöne und aufmunternde
Grußworte."

In het nederlands staat er ongeveer het volgende:
"We hebben op zondag de intrededienst van onze nieuwe voorganger Martin Günther gevierd. Hij is al sinds december bij ons in dienst, maar gisteren was de officiële intrede. We sturen jullie een paar foto's, zodat jullie er een indruk van krijgen. Hij is voorganger bij ons en bij de Georgengemeente.

Het was een mooie dienst, onze kerk was vol. Vertegenwoordigers van de kerkelijke buurgemeenten en vertegenwoordigers van de burgerlijke gemeente, waaronder de burgermeester waren erbij en spraken mooie woorden."

Klik hier voor de foto's

Vierde zondag veertigdagentijd

2008-03-02T14:17:00.003+01:00

Thema: Opstaan tegen onrecht (Nehemia 5)
De bouw van de stad verloopt goed: langzaam maar zeker komt de stad van Nehemia’s dromen dichterbij. Maar dan blijkt dat voor die stad meer nodig is dan alleen stenen. Binnen de stadsmuren zijn mensen die het slecht hebben, mensen die arm zijn en onvrij. Nehemia maakt duidelijk, dat dat niet goed is. Het onrecht in de stad moet verdwijnen,anders wordt het nooit de stad van je dromen.

Uitleg
De amaryllisbol (bron van nieuw leven en opstanding) krijgt al een knop aan de stengel van de bol . De puinhoop slinkt langzamerhand en de muur breidt zich verder uit. Uit het onkruid verrijst fier een bloesemtak om "recht" te tonen.

Om te beginnen

2008-03-01T12:52:00.002+01:00

Met de bijbelkring zijn we bezig geweest met het bijbelboek Handelingen.
We hebben het verhaal gespeeld in bibliodrama van de bekering van Saulus.
Zoiets is niet na te vertellen – noch het gebeuren zelf, noch het bibliodramaspel, maar toch wil ik een paar bevindingen met u delen. Zo staat het in Handelingen 9:

Saulus
1 Intussen bedreigde Saulus de leerlingen van de Heer nog steeds met de dood. Hij ging naar de hogepriester 2 met het verzoek hem aanbevelingsbrieven mee te geven voor de synagogen in Damascus, opdat hij de aanhangers van de Weg die hij daar zou aantreffen, mannen zowel als vrouwen, gevangen kon nemen en kon meevoeren naar Jeruzalem. 3 Toen hij onderweg was en Damascus naderde, werd hij plotseling omstraald door een licht uit de hemel. 4 Hij viel op de grond en hoorde een stem tegen hem zeggen: ‘Saul, Saul, waarom vervolg je mij?’ 5 Hij vroeg: ‘Wie bent u, Heer?’ Het antwoord was: ‘Ik ben Jezus, die jij vervolgt. 6 Maar sta nu op en ga de stad in, daar zal je gezegd worden wat je moet doen.’ 7 De mannen die met Saulus meereisden, stonden sprakeloos; ze hoorden de stem wel, maar zagen niemand. 8 Saulus kwam overeind, en hoewel hij zijn ogen open had, kon hij niets zien. Zijn metgezellen pakten hem bij de hand en brachten hem naar Damascus. 9 Drie dagen lang bleef hij blind en at en dronk hij niet.
10 In Damascus woonde een leerling die Ananias heette. In een visioen zei de Heer tegen hem: ‘Ananias!’ Hij antwoordde: ‘Ik luister, Heer.’ 11 Daarop zei de Heer: ‘Ga naar de Rechte Straat en vraag daar in het huis van Judas naar iemand uit Tarsus die Saulus heet. Hij is aan het bidden, 12 en hij heeft in een visioen gezien hoe een man die Ananias heet, binnenkomt en hem de handen oplegt om hem weer te laten zien.’ 13 Ananias antwoordde: ‘Heer, van veel kanten heb ik gehoord over deze man en over al het kwaad dat hij uw heiligen in Jeruzalem heeft aangedaan. 14 Bovendien heeft hij toestemming van de hogepriesters om hier iedereen die uw naam aanroept in de boeien te slaan.’ 15 Maar de Heer zei: ‘Ga, want hij is het instrument dat ik gekozen heb om mijn naam uit te dragen onder alle volken en heersers en onder al de Israëlieten. 16 Ik zal hem tonen hoezeer hij moet lijden omwille van mijn naam.’ 17 Ananias vertrok en ging naar het huis, waar hij Saulus de handen oplegde, terwijl hij zei: ‘Saul, broeder, ik ben gezonden door de Heer, door Jezus, die aan u verschenen is op de weg hierheen, om ervoor te zorgen dat u weer kunt zien en vervuld wordt van de heilige Geest.’ 18 Meteen was het alsof er schellen van Saulus’ ogen vielen; hij kon weer zien, stond op en liet zich dopen, 19 en nadat hij gegeten had, kwam hij weer op krachten.
Hij bleef enkele dagen bij de leerlingen in Damascus.

Ik wil het u voor ogen toveren zoals ik het heb gezien in het bibliodrama:
hoe daar een hogepriester staat, met de armen over elkaar, geheel overtuigd van zijn positie, zijn opdracht om de Joodse leer zuiver te houden en de orde rondom de tempel in Jeruzalem te bewaren: weg met die onrustzaaiers van een christenen en hun merkwaardige leider Jezus.
Hoe daar een metgezel van Paulus loopt, die hem wil ondersteunen nu hij getroffen is aan zijn ogen door dat verblindende licht, de weg moet immers verder naar Damascus.
En een tweede metgezel: zijn vriend uit de kroeg, bij wie het even duurt voordat hij inziet dat Paulus geen geintje uithaalt, zoals anders wel eens.
De derde metgezel voelt zich gestuurd van hogerhand: als de hogepriester het zegt dan heb je te gaan, het is een soort militaire operatie.
De vierde metgezel is zeer getroffen: wat betekent het voor haar als de zelfbewuste leider, Saulus, die zij volgt, het zicht hier compleet kwijt is? Dan weet zij het ook niet meer …
Dan was er ook Jezus, die zo graag de metgezellen wilde overtuigen dat ze Paulus moesten volgen naar Damascus, want daar moet het heen … en vandaar naar Rome en de hele wereld in: de boodschap van de liefde van God. Hoe kunnen mensen nog twijfelen?
En tenslotte: Judas, in zijn huis in Damascus (niet Judas de verrader) die zich de gastheer weet van deze groep mensen uit Jeruzalem die zoveel heeft meegemaakt onderweg, en daar nu aan komt met een totaal verblind mens … zijn huis: een oase van rust.
Daar vindt de heelmaking plaats.
Maar de metgezellen zijn verdeeld: de trek naar de bekende godsdienst daar in Jeruzalem is zo groot. Je weet wat je hebt en niet wat je krijgt … welke weg gaat het op met die verblinde vervolger der christenen: Saulus, die nu geroepen is om een hele nieuwe Weg te gaan?
Daar stopten we het spel.
Jammer dat we 13 mei pas verder gaan… het is veel te spannend om te stoppen.
Dat voel je als je er in staat … Kom er in de volgende serie van drie avonden vooral bij.

We praatten na: hoe actueel dit alles is in ons leven en deze wereld.
Voor mij was het een mooi begin van de veertigdagentijd, waarin we de weg van onze leider Jezus Christus bewuster dan anders proberen te volgen.

ds Anne Helmers-van Tricht

Derde zondag veertigdagentijd

2008-02-24T17:55:00.003+01:00

Thema: opstaan en niet opgeven (Nehemia 3:33-4:17)
Niet iedereen is er blij mee dat Nehemia bouwt aan de stad. Sommige mensen willen liever dat Jeruzalem een puinhoop blijft: ze zijn bang dat hun eigen macht anders wordt bedreigt, daarom proberen ze de bouw aan de muur tegen te werken.

Uitleg
De amaryllisbol (het symbool van nieuw leven en opstanding) groeit. De muur groeit: de puinhoop vermindert weer wat en aan de voet van de bol groeit de klimop, symbool van hechtheid en trouw.

Tweede zondag veertigdagentijd

2008-02-17T19:57:00.010+01:00

Thema: Opstaan om te bouwen (Nehemia 2:11-3:32)
Als Nehemia in Israël is, gaat hij er 's nachts op uit om te kijken hoe de stad er voor staat.
Vrij snel wordt er begonnen met het herbouwen van de stads muur. Schouder aan schouder bouwen mensen aan een nieuwe stad.

Uitleg
De amaryllisbol (het symbool van nieuw leven en opstanding) begint een klein beetje uit
te lopen. De puinhoop is iets afgenomen, aan de voet van de bol groeien varentjes, symbool
van nederigheid en de fundering wordt gelegd voor de muur.

Eerste zondag veertigdagentijd

2008-02-10T12:03:00.003+01:00

Thema: Opstaan uit verdriet (Nehemia 1:1-2:10)
Als Nehemia hoort wat er gebeurd is in Jeruzalem, wordt hij heel verdrietig.
Hij vraagt aan de koning of hij naar zijn vaderstad terug mag gaan, om mee te helpen bij de wederopbouw.

Uitleg
De gebogen twijgen, met parels van tranen, herinneren aan verdriet en tranen.
Als bron van nieuw leven en opstanding gebruiken wij een Amaryllisbol, die wij in zeven weken tot bloei laten komen. Deze bol staat omgeven door distels, doornen en dor blad.
Links van de bol zien wij een grote berg puin, dit alles is het symbool van de vervallen stad Jeruzalem. Maar rechts zien wij de eerste stenen en die geven aan: de start tot wederopbouw.

Om te beginnen

2008-02-01T14:50:00.000+01:00

Gij die het woordeloze bidden hoort, hoor ons in de stilte…

Met die woorden leid ik altijd het stille gebed in dat komt na de voorbeden, aan het slot van de kerkdienst. In stilte bijeen zijn voor Gods aangezicht, terwijl ieder zelf mag weten wat hij of zij met die stilte doet. Wat doe je dan? Luisteren naar de stilte? Wachten tot het over is? Denken: zo meteen lekker koffie? Of in een razende vaart al je dierbaren voorbij laten trekken in gedachten en hun namen noemen voor God?

Het kan allemaal.

In Taizé in Frankrijk duurt de stilte heel lang, veel langer dan ons stil gebed. Dat is indrukwekkend met zoveel mensen bij elkaar. In het maandelijkse Taizé avondgebed –
4 februari is het weer in de RK kerk aan de Marktstraat van Wormerveer – is er ook een stilte die een paar minuten duurt. Dan zit je in een kring stil bijeen.

Ik weet dat sommige mensen daar onwennig tegenaan kijken en er zich ongemakkelijk bij voelen. We zijn het niet gewend: bewuste stilte en die “genieten”. Of ervaart u dat wel als u wandelt in de natuur? Of alleen thuis misschien? Een stilte die je goed doet…

Ik las in de roman “the choir” van Joanne Trollope: je hoeft niets te zeggen als je bidt.
Neem alleen de tijd om naar God te kijken en laat Hem naar jou kijken. Dat is alles.
De theoloog/filosoof Kierkegaard zegt: “Bidden is niet jezelf horen praten, maar stil worden”.

Je mag het zelf weten. Maar het is wel een aanrader om het niet te vergeten: bidden.

Je kunt de teksten ook uit een boekje halen of gedichten als gebed gebruiken. Soms lees ik gebeden uit het dienstboek van onze kerk. Daar trof ik de volgende aanwijzingen aan, voor tijdens de stilte in de dienst. Die geef ik even door:

- Ontspan je en probeer je thuis te voelen, zoals dat mag bij de Vader thuis.
- Moet je hoesten, doe dat gerust.
- Hoe gebruik je de stilte:
· Bid voor wat er zonder meer in je opkomt.
· Ben je tevreden, wees dankbaar.
· Ben je verdrietig, geef het uit handen.
· Ben je bang, aanvaard het feit dat zijn liefdevolle armen onder ons zijn: God is ons nabij.
· Ga in gedachten de dag na, alles wat je gezegd, gedaan of gedacht hebt. Als je dat doet zullen er aanleidingen zijn om te danken, om schuld te belijden en om dingen los te laten. Gebeden voor anderen zullen bij je opkomen.

Gij, die het woordeloze bidden hoort, hoor ons in de stilte.

ds Anne Helmers-van Tricht

Weinig - Veel

2008-01-27T13:32:00.001+01:00

Het kost niet zoveel, iemand een glimlach te schenken
of je hand op te steken voor een vriendelijke groet.
Zoiets kan opeens de zon laten schijnen
in het hart van de mens, die je zomaar ontmoet.

Het kost niet zoveel om een hand uit te steken,
om een ander een beetje behulpzaam te zijn.
Een dankbare blik is vaak een beloning,
al was de moeite voor u maar slechts klein.

Het kost niet zoveel om je hart wat te openen
voor de mens om je heen in z’n vreugd en verdriet.
Wees blij dat je zo wat kunt doen voor een ander!
Of is die ander soms je naaste niet?

Het kost maar heel weinig, je arm om een schouder,
of alleen maar een zachte druk van een hand.
’t Is vaak voor de ander,
of hij of zij evenin een klein stukje paradijs is beland.

Het kost maar zo weinig om een ander te geven,
iets wat je zelf toch zo graag ontvangt.
Liefde! Alleen door dat weg te schenken
krijg je terug, meer dan je ontvangt.

O, die vriendelijke glimlach, dat eventjes groeten,
die arm om je schouder, de hulp die je bood:
het kost allemaal bij elkaar toch zo weinig,
Maar in wezen is het ontzaglijk groot.

Uit: ‘In Vogelvlucht’
Kerkblad Doopsgezinde Gemeente Krommenie-Knollendam

Dessau

2008-01-15T18:45:00.000+01:00

Ook in 2008 staat er weer het één en ander te gebeuren rond de contacten tussen de Paulus-gemeinde in Dessau en onze gemeente. Ten eerste is er per 1 december een nieuwe voorganger voor de Paulusgemeinde benoemd. Deze voorganger heeft daarnaast ook de zorg voor de Georggemeinde, een wijk verderop. Met deze aanstelling komt er een einde aan een onzekere periode met wisselende voorgangers.

Onze eerste kennismaking met de nieuwe voorganger zal zijn met het Bibelseminar dat gehouden worden op 29 februari, 1 en 2 maart 2008. Ook deze keer zal het Seminar geleid worden door Prof. Dr. Carl-Jürgen Kaltenborn. Hoewel zijn gezondheid niet meer optimaal is, heeft hij aangegeven het Seminar te willen blijven leiden zolang hij daar maar enigszins toe in staat is. Vanuit Assendelft gaat er elk jaar een delegatie naar dit weekend. We vertrekken op donderdag, hebben vrijdag overdag een ontspannende culturele ontmoeting en vieren het seminar met elkaar. Als u bent geïnteresseerd om dit jaar ook een keer mee te gaan, meld u zich dan bij Anne, Joeke of ondergetekende. Kosten van dit weekend zijn alleen de reiskosten omdat we overnachten bij gemeenteleden thuis.

In mei van dit jaar organiseert de gemeente in Dessau de tweejaarlijkse gemeenteontmoeting van donderdag 1 tot en met zondag 4 mei. Er is accommodatie gereserveerd in Guntersberge, een klein dorp in de Harz. Er wordt rekening gehouden met een Assendelftse delegatie van ca. 20 personen. Na het seminar kunnen we u waarschijnlijk meer vertellen over het programma en de kosten.

Wiger Levering

Het gebed dat verhoord werd!

2008-01-05T18:40:00.000+01:00

Ik vroeg om kracht
en God gaf me moeilijkheden om me sterk te maken.

Ik vroeg om wijsheid
en God gaf me problemen om te leren ze op te lossen.

Ik vroeg om voorspoed
en God gaf me verstand en spierkracht om mee te werken.

Ik vroeg om moed
en God gaf me gevaren om te overwinnen.

Ik vroeg om liefde
en God gaf me mensen om te helpen.

Ik vroeg om gunsten
en Gods gaf me kansen.

Ik ontving niets van wat ik vroeg.
Ik ontving alles wat ik nodig had.

Om te beginnen...

2008-01-01T18:29:00.000+01:00

In het nieuwe jaar wil ik voor u het verhaal over het leven hierna weer voortzetten, uit het boekje dat ik meenam uit Engeland, geschreven door een “gewone kerkganger”.
Het eerste deel staat in het kerkblad van november jl. Ik herhaal een stukje in kleine letters om de draad op te kunnen pakken. Het vervolg vind ik ook weer erg leuk gezegd:

“Natuurlijk vragen we ons allemaal af: hoe zal het zijn?
Terwijl de dood de grote zekerheid in ons leven is, is het ook het grote geheim. … totdat we uiteindelijk zelf sterven. Het spreekt vanzelf dat we nieuwsgierig zijn maar meer nog: bang voor het onbekende.
Drie dingen wil ik hier over zeggen. Ten eerste: als we eens vijf minuten nadenken over God, dan hoeven we ons geen vragen te stellen over wat er na onze dood gebeurt.
Ten tweede: zelfs als God onze vragen nu helemaal beantwoordde is het onwaarschijnlijk dat we ook maar zouden beginnen te begrijpen wat de antwoorden betekenen.
Ten derde: er is ons in feite net genoeg verteld, door het leven zelf en door Jezus, om onze twijfel en onze angst weg te nemen.…

Waarom God niet op zijn woord geloven?
In een goed menselijk gezin, met ouders die over het algemeen liefhebbend en volstrekt rechtvaardig zijn, hoeven de kinderen hun ouders niet lastig te vallen met angsten en twijfels over een verrassing die hen in het vooruitzicht is gesteld. Ze weten dat het iets goeds zal zijn, dat zal passen bij hun leeftijd en hun smaak. Ze weten dat ze niet een kerncentrale gaan krijgen (waar ze niks mee zouden kunnen) en dat ze niet hun keel doorgesneden gaan krijgen (wat ze niet leuk zouden vinden). Het element van geheimzinnigheid en verrassing voegt alleen maar doe aan het plezierige vooruitzicht: als je het al weet is het minder leuk!

Als we er nu van uit gaan dat God uiterst goed en liefdevol en rechtvaardig is, en meer weet dan wie ook van onze diepste gedachten en verlangens (hij maakte ons tenslotte zelf), dan gaat ons leven hierna nog beter, bevredigender, opwindender en bevrijdender zijn dan wij ons kunnen voorstellen. Als jij van nature de grootste kick krijgt van skiën, hogere wiskunde, lange afstandswandelingen, liefde en vriendschap, koken of het lezen van IJslandse poëzie, dan kun je er van uit gaan dat juist die genoegens je te wachten staan, maar in verhevigde mate, in Gods eeuwig Koninkrijk. Bovendien gaat een God die elk sneeuwvlokje een eigen ontwerp meegeeft, onherhaalbaar uniek, niet rommelig ergens mee om…
Hij zal de ware individuele jij, zoals Hij je maakte, koesteren en optimaliseren, als je hem dat toestaat. Je kunt het alleen maar zelf bederven, door dat niet uit zijn vaderlijke hand te willen ontvangen: eeuwig leven door Jezus.

Maar de hel dan?
Wie is er nou zo onnozel om Gods geschenk af te wijzen? Toch is het een feit dat we allemaal mensen kennen van wie het ware zelf in de loop der jaren volkomen verdwenen is achter een valse buitenkant die ze expres hebben aangetrokken om de Waarheid te ontlopen. Ze dragen vermommingen van belangrijkheid, druk-zijn, afstandelijke hoogmoed of regelrechte wreedheid. Met zulke mensen kun je niet praten. Je krijgt geen contact meer met hen want ze zijn niet meer aanwezig en God kan er ook niet goed bij om hen tot zichzelf te brengen en te koesteren. Let wel: dat is iets anders dan verlegenheid. En ook iets anders dag geestesziek zijn. God zal die mensen dan met zijn liefde juist heel graag uit hun tent lokken en hun verwarde of gevangen ziel bevrijden. God trekt er niet op uit om mensen te straffen. Mensen zetten zichzelf buiten het spel van Gods genade, en meestal dus ook buiten de gemeenschap van de andere mensen. Zij zijn al in “de hel”: dat woord betekent “gescheiden van God”.
Aan de andere kant leven vele mensen ook zo onbevangen dichtbij God, ondanks hun fouten en tekortkomingen, dat ze al bij “de hemel” behoren, en de overgang naar de eeuwigheid is voor hen dan waarschijnlijk alleen maar een verheviging van hun geluk.”
Tot zover weer de “gewone kerkganger” Kate Rhodes.

ds Anne Helmers-van Tricht

Kerst 2007

2007-12-25T22:16:00.000+01:00

De kerstdienst werd druk bezocht. Er waren 110 bezoekers op afgekomen. Met hulp van de kindernevendienst las dominee Anne het kerstverhaal voor. Natuurlijk was er ook een camera bij.

Klik op de onderstaande link voor nog meer foto's.
http://www.pg-assendelft.nl/foto-albums/Kerstfeest%202007/index.html